Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Patrzą oczy, widzą chodnik,
puste miejsce wielu zbrodni,
miejsce ciszy i kultury.
Na to oczy patrzą z góry.
Widzą oczy czas stracony,
widzą ludzi z każdej strony.
Prędkie tłumy, zwarte masy,
które w przyszłe idą czasy.
Tłum przeciętny i tłum skrajny,
pięknych ludzi i banalnych.

Idzie ona, wymarzona,
cudnie istota stworzona,
długie, piękne, zwinne nogi,
uśmiech słodki, kroczek błogi,
idealny biust, pośladki,
skóry, cery pobłysk gładki.
Idzie lekko, no bo może,
idzie w dobrym swym humorze.
Choć drobnostki i banały,
pochłaniają uśmiech cały,
gdy pogoda jej nie sprzyja,
gdy bluzeczka się podwija.
Idzie dalej lekko ciężka,
W końcu przejdzie jej ta męka.

Idzie on. (czy ono idzie?).
Jakie jego, tego życie?
Jedna noga drugą haczy.
Czy to życie dziś coś znaczy?
Czy to życie czy męczarnia?
Czy to zwykła poza karna?

Tak ty widzisz te obrazy,
wirus w życiu tym, zarazy.
A on widzi coś innego.
Widzi drzewo, chodnik, niebo.
Choć by więcej chciał, nie marzy.
By nie zjadły go zarazy.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tu
1. «zaimek wskazujący miejsce, gdzie się coś lub ktoś znajduje, gdzie się coś dzieje, odbywa lub ma odbyć»
Co tu się dzieje?
Skąd tu przyszedłeś?
Tu mieszkamy.
Gdzie tu są drzwi?
Δ Tu a tu «w jakimś miejscu już wiadomym, którego mówiący bliżej nie określa»
Δ Tu Kowalski! Tu instytut! Tu Warszawa! itp. «wyraz rozpoczynający rozmowę telefoniczną, podkreślający, że właśnie zgłasza się, słucha albo będzie mówić Kowalski, ktoś z danego instytutu, ktoś z Warszawy itp.»
◊ Ani tu, ani tam «nigdzie»
◊ Tu i ówdzie, tu i tam, to tu, to tam «w różnych miejscach, w różnych sytuacjach»


2. «zaimek wyróżniający jakąś sytuację, zdarzenie, okoliczności w sposób ekspresywny, bez nawiązywania do bliskości przestrzennej»
Tu trzeba myśleć.
Tu nie wystarczą dobre chęci.
Tu każda chwila jest ważna.


3. «partykuła wzmacniająca, wyrażająca zaskoczenie, zdumienie, podkreślająca kontrast sytuacji»
Co tu robić?
Wierz tu teraz komuś.
◊ Co tu gadać «nie ma nad czym się zastanawiać, sprawa jest jasna»

buahaha :D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia   Bardzo dziękuję!   Dziękuję Ci serdecznie za te słowa - "śmiech na przekór" to chyba najtrafniejszy sposób, by opisać tę chwilę w wierszu. Twoje życzenie poczytnej poezji bardzo mnie motywuje. To trzeci wiersz z Luizą. Pozdrawiam ciepło i dziękuję, że zechciałaś się zatrzymać.   @lena2_   Bardzo dziękuję!  Też myślałam o tym, ale pierwszy wiersz "Luiza" też był o samotności, trochę cięższej niż teraz, gdy stara się "wrócić do życia".   Serdecznie pozdrawiam.  @Kwiatuszek   Dziękuję Ci serdecznie - masz rację, to portret właśnie takiej kobiety. Cieszę się, że wiersz to oddał. Pozdrawiam serdecznie!  @andrew   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Może i Luiza, krok po kroku, za kotem pójdzie ku słońcu, ku życiu, i odnajdzie znów tę dawną śmiałość, która czeka cierpliwie w oddechu. @LessLove   Bardzo dziękuję!  To głębokie spostrzeżenie - rzeczywiście, jest w tym wierszu ta wielowarstwowość Luizy, ciągła zmiana, mijanie samej siebie. Dziękuję za tak refleksyjne spojrzenie - pytanie "kim jutro" zostaje ze mną. Pozdrawiam serdecznie!
    • @Leszczym   Uważaj, czego pragniesz, bo jeszcze Asia wejdzie Ci na głowę! :))
    • @Poet Ka   Niezwykle czuły tekst. Pokazałaś w nim, że poezja to nie wielkie, nadymane słowa, ale właśnie ta ulotność - zachwyt nad kroplą rosy, poranną kawą czy wspomnieniem słońca.   a wiatr wie dokąd ucieka zapach tamtych truskawek i ile mrugnięć oka trwa zachwyt zbieramy te okruchy bo tylko w nich mieszka cała ulotność
    • @Waldemar_Talar_Talar   ta myśl przychodzi do wielu z nas i cicho siada obok na wolnym krześle pisz więc nadal o moim i swoim świecie bo warto - dla mnie ma to sens
    • @Poezja to życie Czy to takie proste uwierzyć? Ale ta niepewność, która stale towarzyszy. Nie możemy nie brać jej pod uwagę. Tak jakoś to odbieram. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...