Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kochać skrycie(konkursowy)

Dora
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dora

Dora

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Kocham ciebie nad życie
Kocham bardzo skrycie
Gdy spoglądam na ciebie
czuję się jak w niebie
Spać przez ciebie nie mogę
rzucam się na podłogę
i często wpadam w histerię
Nie wiem czy ci się spodobam
mam tyłek jak szafa trzydźwiowa
I choć nie jestem chuda jak nitka
to dziewka ze mnie jest nie brzydka
Zęby wszystkie trzy mam
i na instrumęncie nieźle gram
Ale gdy mama o tobie się dowiedziała
zamknęła mnie w domu i klucz schowała
Nie chce żebym wychodziła
i ciebie mój kochany płoszyła
Więc dalej będę kochać cię skrycie
O luby którego kocham nad życie

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Nudne. Pan Chuck (kiedyś zwany inaczej) tyle pięknych wierszy napisał dla pani Doroty, aż zal.
Zajady w kącikach ust mi sie goją. Jedynie szafa "trzydźwiowa" mnie porusza (było nie było - kawał kobity)!
dyg
b
[color=red]Q[/color]

Leszek

Leszek

Opublikowano
Opublikowano

Temat może nie nowatorski, ale jakże zgrabnie przedstawiony. Szczególe pochwały powinny zebrać porównania których odkrywczość – „jak trzydrzwiowa”, „jak nitka”, „nie brzydka”, powinna zapisać się w annałach poezji. Dodatkowo zafrapowała mnie wysoka samoocena peela i jego stanowczość i niezłomność w podejmowanych decyzjach życiowych. Onieśmielony w obcowaniu z taką SZTUKĄ pozdrawiam Leszek. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Szczelina

      Przez obywatel · Opublikowano

      nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • obywatel
      bardzo

      Przez obywatel · Opublikowano

      trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • Alicja_Wysocka
      a ty?

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poezja to życie, dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...