Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Woda-morze

Woda-żywioł
woda-napój
morze-żywi
morze-ukoi
woda-potęga
woda-rozkosz
morze-tragedia
morze-rozpacz
morze:ofiary nam przynosi,
pożywienie daje,
nerwy uspakaja,
otuchy dodaje,
wszyscy go podziwiamy,
za jego moc i siłę,
wszyscy chętnie odwiedzamy,
przynosi nam wytchnienie i chwile miłe.
Trzęsacz,dnia 25.08.2004 r,godz;17:30-17:50
Władysława Wawrzyniak- pseudo WaW,czekam na ocenę,pozdrawiam

Opublikowano

1.Dla Kamili Nikuły: Czy wiesz, co wlaściwie jest takie straszne? chyba zupełnie nie rozumiesz
wierszy.WaW
2.Dla Julii Zakochanej: jesteś zdaje się bardzo zakochana, bo mówi się to morze i wszyscy go podziwiamy a nie te morze i wszyscy je podziwiamy, gramatyka się kłania,WaW
3.Dla M.Krzywak:Kolego, to trzeba rozumieć a nie tylko czytać umieć.WaW

Opublikowano

Pani Władysławo.
Wiersz okropny. Nic dobrego z niego nie wyniosłem.
Pondto- troszkę kultury osobistej. Nie każdy jest tu "kolegą". Trochę krytyki nie zaszkodzi, a nawet pomoże, jeżeli zostanie w miare pokornie przyjęta. Jeżeli spodziewał sie Pani aprobaty ze strony czytelników poezja.org to grubo się Pani pomyliła. Wiersz naprawdę fatalny. A i zarzucanie komuś, że go nie rozumie nie jest na miejscu.

Opublikowano

Chyba Władysława nie przeczytała tego, co jest powyżej znajdują się tam następujące punkty:

3. Każdy zarejestrowany czytelnik ma prawo skrytykować Twój wiersz. Przyjmij godnie wszelką krytykę. Uszanuj zdanie innych, jeżeli sam(a) chcesz być szanowany(a).

(...)

5. "Jeżeli oczekujesz tylko pochwał i uważasz, że już jesteś naj, 'że Twoja poezja jest prawdziwa', że 'przekazujesz tylko swoje uczucia i nic nikomu do tego', że 'nie obchodzi cię, co myślą inni' że pisanie nie wymaga pracy - nie publikuj. Po co? Daj żyć sobie i innym! Pójdź tam, gdzie Cię pochwalą." (przysłał oyey)

a tu jest odmiana zaimków : http://eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/1704/idc/5/
morze jest rodzaju nijakiego, podziwiam (kogo?co?) - je
i wypraszam sobie jakies uwagi na temat mojego nicka, to jak bardzo jestem zakochana nie ma wpływu na trzeźwośc mojego rozumowania

Opublikowano

łojezuuu... toż to najgorszy wiersz, jaki tu czytałam, od czasu kiedy jestem na forum.
jest tragiczny i żałosny.
ponadto autorka udaje wszechwiedzącą, a myli sie w sprawach, które są wręcz tak banalne, że... szkoda gadać!!
wiesz, co to anafora - przyznaję;) (choć kto wie, mogę się mylić...)
zero konsekwencji, zero jakiegokolwiek wyczucia.
do tego brak umiejętności przyjmowania krytyki, co świadczy, że autorka jest niezwykle infantylną osobą. (infantylna = dziecinna, Autorko;> )
pozdrawiam, przesyłając salwy śmiechu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To opowieść o cierpliwości, która nie żąda natychmiastowych cudów. O pracy serca, która nie zawsze przynosi kwiaty od razu, ale kiedy już zakwitną, są prawdziwe. Bardzo poruszyła mnie ta cisza ogrodu i moment, w którym słowo okazuje się jedynym możliwym gestem. Historia o odzyskiwaniu radości bez zawłaszczania. O ogrodzie, który zakwita dopiero wtedy, gdy ktoś umie przy nim po prostu być.   Masz pióro, które umie czekać, nie przyspiesza tam, gdzie trzeba pozwolić czytelnikowi iść własnym krokiem. To pióro pracowite jak ten ogród: najpierw cisza, potem wysiłek, potem dopiero cud - nie na pokaz, tylko do przeżycia.   Niezapominajki zostają ze mną długo po lekturze, odkładam tę baśń jak książkę, i zamykam ją uśmiechem.
    • to tak globalnie?
    • BÓG DOBRY Dobry Bóg obdarzył mnie skrzydłami, pozwolił lecieć tam, gdzie wolna wola, dał siłę, wiarę i nieba aksamit, pozwolił, bym żył, a nie istniał, by ziemia cała była tylko moja.   W zamian nie zabrał nic, co było marne, chciał tylko duszy dać we mnie schronienie, kazał, bym chronił ją przed myślą czarną, hordą aniołów wsparł słuszne dążenia.   Masz jedno życie, możności wyborów i wsparcie czynów, co mej chwale służą, lecz gdy na skróty będziesz brnąć do złego celu, to życie będzie ci kolcem, nie różą.   Lecz z przymrużeniem oka nieraz mnie traktował, wiedząc, żem tylko człowiek z gliny zbyt surowej, wybaczał potknięcia i nieroztropne słowa, na wsparcie w wierze zawsze był gotowy.   Przywilej wiary to przywilej chwili, w której na wieczność człowiek zbiera czyny, życie przemija ja dym z kadzidełka, nic się nie dzieje przypadkiem i  bez kary za winy.   Bogdan Tęcza.  
    • @tie-break Dziękuję.   @Tectosmith Słuszna uwaga. Możnaby jakieś akrobacje czynić, że to taka półtwarda ziemia ;) Dzięki za czytelnictwo.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Właśnie, a nie każdy przecież jest artystą w tej dyscyplinie:). Dzięki za wpis.  Dokładnie, jak taki strachliwy, czy niezdecydowany, to dobrze to nie rokuje.  Pozdrawiam zdecydowanie:).  Generalnie jest, jak piszesz, wyczucie może mylić, ale jak mawiają w brydżu, "jak się wahasz, licytuj wyżej" :). Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...