Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie będę człowiekiem dla psa.
Dla psa będę psem.

Będę szczekać i chodzić na czterech łapach,
aby tylko nie wywęszył mojego wstydliwego człowieczeństwa.
Będę skomleć pod drzwiami. Warczeć na ludzi.
Merdać ogonem. Podczas upałów łapczywie chlipać z miski wodę.

Nie będę człowiekiem dla psa.
Dla psa będę psem.

Z wywieszonym jęzorem będę włóczyć się
nocą. Samą siebie wyprowadzać będę na za krótkie spacery.
Nie chce, by myślał pies, że jestem człowiekiem.

Opublikowano

Kurde no, dobre (narzekałem na niski poziom dziś, a tu niezłe teksty się pojawiają ;).
Co ciekawe, wiersz ma wiele „występków”, które cechują klasyczne miernoty, aczkolwiek, mimo wszystko „trafia”. Powtarzasz ten sam sens, poprzez ciągłe wymienianie „co będziesz robił”, dwuwers użyty dwukrotnie zakrawa o miano zapychacza miejsca. Mimo to, ani jeden, ani drugi zarzut, (o dziwo!) nie psują Twojego wiersza.

Może tylko końcówka- ostatni wers jest niepotrzebny, myślę, że wystarczyłoby:

Z wywieszonym jęzorem będę włóczyć się
nocą. Samą siebie wyprowadzać będę na za krótkie
spacery.


no i zamiast chlipać dałbym chłeptać

Tak czy siak, dobry tekst

Pozdrawiam

Fei

Opublikowano

do Pana Fei----
dziękuję bardzo za komentarz.Tym razem jestem zaskoczona,bowiem chyba po raz pierwszy na tej stronie widzę naprawdę obiektywny komentarz i racjonalne wytłumaczenie co jest żle i co należy poprawić...
Bardzo dziękuję

Opublikowano

POPRAWKA (?)

Nie będę człowiekiem dla psa.
Dla psa będę psem.

Będę szczekać i chodzić na czterech łapach,
aby tylko nie wywęszył mojego wstydliwego człowieczeństwa.
Będę skomleć pod drzwiami. Warczeć na ludzi.
Merdać ogonem. Podczas upałów łapczywie chlipać z miski wodę.

Z wywieszonym jęzorem będę włóczyć się
nocą. Samą siebie wyprowadzać będę na za krótkie spacery.
Nie chce, by myślał pies, że jestem człowiekiem.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
    • (...) Raz nagonił czarci chłopek ducha winne dziewczę, Te cichutkiem tuliło swą uszytą warkotkę, Wyszarpał ją zaborem z jej leciutkich dłoni, Wysiłek jej na nic skryć złup za kapotkę.   A dziewoja drobnica, tycia nad rówieśnych, Jakby od wymiona matki dziś ją odessano , Słabiutka chudzina, od garna się wzdryga, Strawę w chlew oddaje, za rękę złapano.   Lękliwa jak łania - strachała się pospolitej bzykajki, Bo raz ugięła kolana jak pod ciągiem ciążnika, Zachwiała się w zagrozie na przewrót plecami, I roiły ludne na to, że winą równia błędnika.   Indziej - włochaty pajęczak niewielki, śladny, Okami ledwo glądany na ścianie, Opuścił się na przędzy w pół drogi nad progiem, Salwowała na galop, trzy dni polowanie.   A szelma żwawy do postępku, zagarniał się i zmyślał, Przyczajki nie uznawał, niezdygany stąpnął, Wyłonił się zza winkla, pognał na ofiarę, Żywiec w pełnej krasie, w dryg piorunnie pomknął.   Oniemiała, porażona jak za gromu błyskawą, Wytrzeszcz łupił oczka, potwornie zszokowana, Samotna po znienackiej rozłące z pałubą, A morduchna szelmy z obłędem zaśmiana.   Ten zaś jął zdobycz silnym pochwytem, Rozdarł dratewkę spojenia włókniny, Puścił grzbietny przyszew, z karku spadła główka, Z szyi kukiełeczki próchnęły trociny.   Rozpruł barbarzyna jej ciemienne nici, A czynił w żywiole i napływie zamroku, Puściło szycie, na klepę zwał wióra, Wyzionęłą ducha za upustem krwotoku.   Ręką swą wypchajce był jak topór i szafot, A on sam jak kapturnik w rozjarnej szacie, I znów był jej głownią na straceń placyku, A w rozrachu danił jeno gorzki żal po stracie.   I mgnęło po łupie, cyk, krótka chwila, Gdy grabieżca dopieroć zwieńczył swe pojmanie, Pojąć niewiniątko w porę los zdołało, I nad mur freblówki rozniosło szlochanie.   Łezki lała nieszczęsna jak obłok ulewny, I ślinę toczyła, zaciągała noskiem, Pełne wiadro szlochu, tyleż by nałkała, Bez kojnej tulajki żywot jej zaszedł mrokiem.   W sercu widok zbójni napinał drgę cięciwy, Odnóża miękły jak podparte puchem, Roztrząsł się dzban uczuć, niemocą ujmował, U kresu pękł w mak, opar ulazł zaduchem.   Zagnębią ją kłujące oddychna rozpaczy, Utknie w samotni, choć za oknem tłumnica, Nie wynuci kołysany pod zaciszną nocą, Ziąb udusi tlik żarnika - proch, kości, zimnica.   (...)   CDN.
    • @Czarek Płatak dzięki:)
    • Niechybnie pięćdziesiątka. Wszystkiego najlepszego :-)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...