Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** cisza ma barwę miodu

Beata Michalec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Beata Michalec

Beata Michalec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Cisza ma barwę miodu
A smak wzięła od śniegu

W jej wizerunku widzę
Koncerty Brandenburskie
I słyszę płomienie świec

Cisza dotyka mnie
Twoimi łakomymi oczami
I mówi do mnie
Niewidzącymi ustami

Kładziesz ją głodnymi palcami
Jak ciężki powróz
Na mych piersiach

Mea Liberta

Mea Liberta

Opublikowano
Opublikowano

na piersiach (ale moich) powinien być widoczny ruch, charakterystyczny dla wzdychających kobiet. Ale niestety - pozostaje bez rewelacji, chociaż właśnie tak się zapowiadało. Coś schrzaniło wrażenie.
pozdr.

Beata Michalec

Beata Michalec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witajcie, dziękuję za wszystkie uwagi, muszę przyznać że celowo pozostawiłam ten wiersz
" otwarty", bo ta cisza raz mnie uskrzydla to znów przytłacza, stąd ten powróz ...hmmm, jako przestroga, bo Boże broń, uwiązać się na nim nie dam , o co to , to nie....:) miłego wieczoru życzę.

PS. Miło mi Arku, że choć pojedyncze zdania , zapadły Ci w pamięć. Trzymaj się cieplutko.

Beata Michalec

Beata Michalec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Hi hi hi Stasieńko, uwielbiam jak mnie dręczysz, bo z twoich udręk coś ciekawego wynalazłam , niech zostanie ten "ami", boć się doczytałam że to kochanka oznacza....mmm, niech zostanie , nawet w zadużej ilości :)
Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...