parada brzydkich kaczątek

[adam sosna]

Jeziora wypełnia kora pławionych drzew.
Jeziora wypełnia muł z roślin nadrzecznych i wniesiony przez rzeki.
Jeziora zarastają.
Jeziora umierają.
Najpierw powstają stawy – płycizny, potem bagniska, potem torfowiska.
Na końcu miasta ludne z początku, bezludne na końcu. Taki los jezior.

Płynąłem kajakiem zieloną od glonów i planktonu wodą jeziora. Wielorybów brak - pomyślałem. Łopatkom wiosła rosły brody wodorostów.
Często musiałem przerywać machanie, by zabawić się we fryzjera od bród. Na brzegach rosły chaszcze z wystającymi sosnami. Machałem wściekle zagubiony w pustce. Chciałem zostawić ją za sobą i samotność.
Koniec jeziora. Most, po którym rzadko jechały samochody. Spokojny most nad spokojną rzeką.
Kuszony obiecywaną krajobrazem ciszą, popłynąłem leniwie wśród lasów i trzcin w górę rzeki.
Ciekawość kazała mi zbaczać w szuwary skąd szybko uciekałem, goniony przez owady zamieszkujące zielony dom.
Płynąłem powoli wpatrując się w ciemnawą, choć miejscami bardziej tu przejrzystą wodę. Gdzieniegdzie, na płyciznach, widziałem dno i rosnące na nim wodorosty skłonione prądem wody.

Musiałem trochę odpocząć więc wsunąłem się w trzciny, zwabiony sennym rozlewiskiem. Ręką ludzką uczyniona w szuwarach, jakby ścieżka, doprowadziła mnie do małego, drewnianego, mostku. Sądząc po barwie drew był stary i dobrze zakonserwowany.
Odważnie wpłynąłem pod jego niskość - w kajaku musiałem się prawie położyć.
Za mostkiem był inny świat. Wysokie brzegi, mocno piaskowe, porośnięte wysokimi starymi sosnami, a barwa rozlana przede mną...
Jeżeli kiedyś na widokówce zachwalającej turystyczne walory jakiejś okolicy „twórca” użył niebieskiego w nadmiarze, to był to taki kolor. Niebieski? Przeraźliwie niebieski!

Ostrożnie wychyliłem się za burtę. Wody nie było. Gdzieś daleko widziałem piaszczystą ziemię, moją ziemię, z wetkniętymi w nią rzadko roślinami. Nad jej żółcią sunęły szybkie, szare kreski – ryby! Czerwonawe cienkie kreseczki na szarym tle należały chyba do płoci – jaśniej szare - do okoni.

Dużo tego błękitu nie było. Ot ze dwieście pięćdziesiąt metrów szerokości i z osiemset – dziewięćset metrów długości.
Gdzie ja jestem? Zrozumiałem wtedy książkowe określenie – „między niebem a ziemią”.
Rosnące nad brzegami sosny cichutko rozmawiały ze sobą.

Powoli zanurzając, czyściutkie teraz łopatki, zmierzałem ku końcowi jeziorka.
Bardzo powoli, przeciw mnie, z małej, niewidocznej z kajaka zatoczki, wypłynęły w szyku – jeden za drugim – cztery łabędzie. Kto nie widział niech żałuje lub idzie do teatru, obejrzeć „Jezioro łabędzie” Piotra Czajkowskiego. Nabierze wyobrażenia o tym, co zobaczyłem.

Cztery łabędzie dopłynęły do brzegu i zawróciły jak na paradzie. Popłynęły ku drugiemu brzegowi, znowu zawróciły, kreśląc niewidzialną linię na niewidzialnej wodzie. Dawały mi wyraźnie do zrozumienia, bym linii tej nie przekraczał. Podpłynąłem blisko ptasiej granicy. Zatrzymałem się.
Ptaki złamały porządek i szybko zbliżyły się do mnie. Po dwa z każdej burty. Jakby zrezygnowane nieskutecznością wcześniejszych zabiegów, jednocześnie bojowo wyciągnęły w przód swe długie szyje rozkładając przy tym wielkie skrzydła. Zrozumiałem je. Jesteśmy silne i zaatakujemy bez wahania – mówiły ich oczy. Wstrzymując prawie oddech, cofałem się, ostrożnie pracując wiosłem.

Łabędzie złożyły skrzydła, uniosły szyje. Podpłynęły w ciszy do siebie i znów rozpoczęły swój marsz po niewidzialnej wodzie wzdłuż niewidzialnej linii. Zatrzymałem się grzecznie kilkadziesiąt metrów od nich i patrzyłem urzeczony.
Wykonały kilka nawrotów gdy jeden z nich oddalił się w głąb jeziorka, do dobrze skrytej pogiętym brzegiem zatoczki. Po chwili wrócił, a za nim ciągnęły samice z burymi małymi.

Zrozumiałem do końca. Ptaki broniły rodzin i gotowe były ponieść ofiarę za ich spokój i bezpieczeństwo.
Uznały widocznie, ze jestem nieszkodliwy – złamały szyk i zajęły się pokojową troską o dzieci i samice.
Samce podpłynęły bliżej i przywiodły swoje jeszcze nie w pełni ukształtowane pociechy do okrążenia kajaku. Jakby chciały pokazać jego i moją nieszkodliwość.
Byłem świadkiem parady brzydkich kaczątek!
Panie Andersen! Szkoda, że Pana tutaj nie ma!

Niechętnie zostawiłem „moje” łabędzie i popłynąłem ku mostkowi. Do brzegu jeziorka skierowało mnie parę szybkich pchnięć. Musiałem wysiąść z kajaka, by ochłonąć po niecodziennym pokazie. Trzęsły mi się ręce, nogi.
Zza grubego pnia wyszedł facet w zielonkawym mundurze z dubeltówką gotową do strzału ale opuszczoną do ziemi. Na szyi dyndała mu lornetka.
- Nie widziałeś tabliczki? - zapytał.
- Nie
Przeszliśmy parę kroków do mostku.
Tabliczka była. Widoczna tylko z lądu. Pisało na niej:

REZERWAT SCISŁY
LĘGOWISKO DZIKICH ŁABĘDZI
NIEBEZPIECZEŃSTWO
WSTĘP WZBRONIONY

- Piękne ptaki – powiedział.
- W zeszłym roku zabiły dwu wędkarzy. Nie wycofali się jak ty.
- Ptaki były fair i ich zachowanie było jednoznaczne – odrzekłem.
- Wiem. Widziałem wszystko. Pilnuję ich. Nie wiem tylko, czy zastrzeliłbym je, czy ciebie.
Pogadaliśmy chwilę. Wróciłem na rzekę, on do pilnowania.
Piękna trzeba pilnować.

[czarna]

łabędzie to wdzięczny widok, piękne i dostojne...potrafią być jednocześnie niebezpieczne, szczególnie gdy pilnują młodych [wiem, bom z Mazur]
jeśli chodzi o tekst wydaje mi się jakbyś go niedopracował, powtórzenia np: "Powoli zanurzając, [...] Bardzo powoli, ..." są niepotrzebne, i zakończenie...brakuje mi mocniejszego akcentu [ale to tylko mądrzenie się czarnej :), ]
ps. wiem, że czekasz...może odważę się w sobotę
pozdrowienia

[adam sosna]

To był dowcip
Chlapię, chlapię a inni płaczą
Nie czuj się zobowiązana
i dzięki za uwagi
Mazury powinny być piękne o tej porze roku
i straszne
a to co napisałem miało miejsce
i jeziorko też istnieje(istniało)
i to wszystko było takie, że po 35 latach to pamiętam

[czarna]

są chwile, zapisane na naszym "twardym dysku", powracające ze szczegółem po wielu latach
czytając opowiadania, traktuję je jako "zmyślone", bo nie chcę utożsamiać bohatera z autorem /
ułatwiłoby, gdybyś wpisał na początku lub na końcu słówko, że to autentyczne zdarzenie, wtedy nie domagałabym się mocniejszego zakończenia :)
a chlapać możesz
obiecowywuję, że płakać nie będę
:)

[adam sosna]

nawet chciałem uładnić
wzmocnić końcówkę
ale wspomnienie jest takie,
że byłby to grzech (taki wniosek)

[adam sosna]

Musiałem sobie ten błękit (przeraźliwy)
złamać
musiałem uciec od koloru prześladującego mnie od lat i od wrażenia
musiałem uciec

[Sanestis_Hombre]

dla mnie poetyckie obrazy są tu całkiem dobrze zrobione - a historia naprawdę porządnie napisana. Widać próby stworzenia pewnego rytmu - gdyby zastoswać jakiś powracający motyw mielibyśmy coś na styku poezja/proza.
Osobiście zostawiłbym takie zakończenie - dla mnie jest wystarczająco mocne i wcale nie musisz pisać w tekście, że to autentyczna historia, niech czytelnik główkuje:)
dobre - i pomyśl nad rytmem, bo możesz zrobić cudeńko jak tylko pokombinujesz trochę.
pozdr!!!

[adam sosna]

tak miało być:
jak najmniej upiększeń, zero poezji
łabędzie same na wodzie są poezją
kto widział wie
kto ma wyobraźnię też
łabędzie to grafomania w słowach
jak przysłowiowe "jelenie na rykowisku"
kicz
i takie...
piękne

[Marcin Gałkowski]

się spodobało=)
choć z tym tytułem to ja bym teraz uważał. pod żadnym pozorem nie zmieniaj "parada" na "para", bo mogą Cię zamknąć=)
pozdr=)

[adam sosna]

Hiiiiiiiiiiiiii:)
Dzięki za bardzo dobrą radę