na progu ucichnie tęsknota

[janko]

trzeba być daleko jak nigdy przedtem. odgadywać obce słowa
i własne myśli. zamknąć oczy i widzieć dokąd idziesz
przybliżać i oddalać. omijać nieistotne. wierzyć

wrócisz. opowiesz o domach i ogrodach z magnoliami
pokażesz fotografie i te wszystkie miejsca
którymi zachwycasz się pisząc: "szkoda że tutaj was nie ma"

chcę wiedzieć jak się czujesz, gdy wieczorem kładziesz się spać
albo siadasz na progu przeszklonej werandy. wiruje różowy śnieg
patrzysz długo a myśli biegną coraz dalej dalej

zebrać w garść. usypać drogi ścieżki powracające. ptak poleci
jeśli zechcesz. niech ma turkusowe skrzydła. a po drugiej stronie
oceanu - twój wymarzony dom. wystarczy wyciąć okna

[Piotr Sanocki]

Ojej! Ale dyć tu piękne widoki... tylko szemrania drzew brakuje.
Pięknie, klimatcznie. Dobrze obrazujesz. Poruszasz się zgrabnie po miłych skojarzeniach.

Jedno co najbardziej razi to wers:

którymi zachwycasz się pisząc: "szkoda że tutaj was nie ma"

Coś tutaj niepotrzebnie cytujesz. Brzmi to zbyt sztucznie, bo wytrącasz z obrazu. Nie lepiej, opisać te zdanie?

"wrócisz. opowiesz o domach i ogrodach z magnoliami
pokażesz fotografie i te wszystkie miejsca
którymi zachwycasz się nad ołówkiem, i słowa - tylko"

To czego nie potrafisz opisać, staraj się pauzować przemyśleniami. Sprowokować zadumę. Zwolnić jeszcze bardziej.


Zakończenie jest świetne. Naprawdę ;) Wystarczająco głębokie i pasujące do całości.

Zabieram!

Pozdrawiam serdecznie

PS. Ludzie! Czemu tego utworu nikt nie skomentuje?

[Piotr Sanocki]

Aha! Pozbyłbym się tej "tęsknoty" w tytule... zalatuje kiczem (serio ;)).

[janko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj, nie Piotrze,
tęsknota to tęsknota.
cichnie wtedy,
gdy na progu domu
ktoś bliski.

stanie obok
w dobrej i złej chwili
i czułą dłonią
dotnie łez

i wiesz
że zaraz jak po burzy
słońce
uśmiech rozjaśni
zamyślone czoło

etc.

[janko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bo nie potrafią wyrażać zachwytu;-). Ale wystarczy mi Twój, Piotrze:-))))

serdeczności.