Poeta

[Leszek Baliński]

Po południu dnia szóstego
Zaczął stwarzać Pan człowieka,
A gdy stworzył już któregoś,
Przepowiadał co go czeka:

„Tobie złoto... ty szkarłaty,
Trochę wiary i męczeństwa,
Ty zaś w mądrość jest bogaty,
Wielki sukces... mała klęska...”

W kilku słowach w myślach kilku
Pan tak streszczał życie całe.
Wysłał tłumy już bez liku
Lecz zostały też nie małe.

Najpierw jednak tak przemówił
Do tych którzy przed nim stali:
„Posłuchajcie! Będę mówił!
Posłuchajcie wielcy... mali...

Każdy z was swój raj otrzymał,
Każdy dostał swoje piekło.
Ja nikogo nie zniewalam...
W raju pięknie, w piekle ciepło.

Wybierajcie – wolna wola,
Ja zaś z dali się przypatrzę
Kto z was wejdzie w rajskie pola,
A kto w smole się upaprze.”

Potem już na Ziemię zsyłał
Lecz gdy stawał każdy przed Nim
Do każdego znów przemawiał,
Do każdego bezpośrednio:

„Obyś wytrwał aż do końca.
Obyśmy się znów spotkali
Tutaj po zachodzie słońca.
Obyśmy się znów spotkali...”

A pod wieczór dnia szóstego
Pan już bardzo był zmęczony,
Więc pomyślał: „Dość już tego...”
Lecz był człowiek zagubiony

Co mu usnąć jeszcze nie dał.
Swego miejsca nie znajdując,
Błąkał się w pustkowiach nieba
Boga cicho nawołując.

Pan usłyszał słaby głosik.
„Coś z nim zrobić będzie trzeba...”
Tak pomyślał i poprosił:
„ Podejdź bliżej... brak mi tchnienia...

Już rozdałem wsze mądrości
I zalety, i bogactwo,
Różne dziwne przypadłości...
Cóż ci teraz dam... biedactwo?”

Człowiek widząc w jakiej wielkiej
Pan Bóg przezeń jest rozterce
Cicho szepnął Mu do ucha:
„Panie słuchaj ja nic nie chcę.

Daj mi cieszyć się dniem Twoim
Wstawać świtem, kłaść o zmierzchu
Żyć wśród kształtów, barw i woni,
Żyć do końca, żyć bez przeszkód.

Daj mi poczuć zapach kwiatów
I daj dotknąć tej zieleni
Co wyrasta z martwych piachów,
Z martwej, czarnej, żyznej ziemi.

Daj mi być przy Tobie blisko,
Choćby blisko jak w tej chwili
I zrozumieć, że Ty to wszystko,
A wszystko to Ty w każdej chwili.”

I człowieka Pan wysłuchał,
Na zieloną wysłał Ziemię
Czasem szepnie coś do ucha
W zamian za tą prośbę w Niebie.

[Tali Maciej]

fajnie jakby było coś od ciebie, bo cytować co dwa słowa innych pisarzy nie jest wielką sztuką, jeszcze jakbyś napisał kogo cytujesz, było by miło ( zawsze można by zajrzeć do tych lub tego pisarza/y

nie lubuję się w tej tematyce i całość męczyłem, głównie przez potargany fragmentami rytm ( to się odnosi do fragmentów nie cytowanych)

czekam na kolejne i mam nadzieję że nie będą przepisywan od innych

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[Leszek Baliński]

Dzięki za pierwsze komentarze mimo tak późnej pory! Co do tych zarzutów o cytowanie innnych, to... zdziwiły mnie bardzo. Utwór ten popełniłem lat temu... no powidzmy wiele i, o ile dobrze pamiętam, to nie korzystałem z żadnych "źródeł", (no może trochę z Księgi Rodzaju, ale też nie wydaje mi się abym coś cytował). Panie Macieju, może po prostu jestem niedokształcony. Może zechciałbyś mnie oświecić, które i od jakich autorów fragmenty (cytaty???) pochodzą? I drugie pytanko do Ciebie: które fragmęty źle się czyta (te niby nie cytowane)?
Z góry dzięki

Pozdrawiam Serdecznie

[Tali Maciej]

teraz wiem , że z księgi rodzaju, nie czytuję, więc pytałem z kąd???

całość przeczytałem jeszcze kilkakrotnie i stwierdzę, że zbyt pochopnie się przyczepiłem do rytmu, jakos przy pierwszym czytaniu, nie lezało, po kilkukrotnym jest lepiej, czytałem z przerwami na oddech i nawet nawet

a moje zarzuty do cytowania poparłem tym iż co drugą fraze cytat, i cytaty dobrę a obok tego Pańskie sołwa, jakoś lepiej by się czytało jakby było więcej pańskiej niż biblijnej treści

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[M._Krzywak]

Temat początku potraktowany dośc luźno, ale w końcu to prawa fikcji. Co mnie się niepodoba - treśc, i zakończenie, że to Bóg zrobił człowieka poetą by był bliżej Niego. Może tak, ale to nie dla mnie... Ale są to zarzuty do treści oczywiście. I dlatego napiszę - nie dla mnie.
Pozdrawiam.

[Oscar Dziki]

na przyszlosc radze konczyc pisanie razem z rymami. a poczatke nawet ok i rytm trzyma (chyba do czwartej zwrotki), a dalej szkoda gadac.

pozdrawiam

[stanislawa zak]

podziel na akty, będzie bardziej znośne i nie męczące, ato że słowa są podobne do innych i mnie sie zdarza móić podobnie, całośc nie razi i jest ok, pozdrawiam

[Leszek Baliński]

Wiersz poleciał w zaświaty forum, więc jest szansa, że nikt go już nie przeczyta. Gdyby jednak, to jeszcze kilka słów ode mnie.
Na początek chciałbym podziękować za wszystkie komentarze.
Temat oczywiście nie jest nowy. Był poeta kowal, poeta zwierciadło, poeta śpiewak i było też wielu poetów z Bożej Łaski. Wiersz początkowo miał tytuł taki jak pierwszy wers, później wahałem się między “Poetą” a “Piątkiem”. Ostatecznie został ten pierwszy.
W założeniach wiersz miał być łatwy i prosty, stylizowany na utwór ludowy i w zasadzie miał opowiadać w sposób dość naiwny o stworzeniu człowieka. Sądząc po niektórych komentarzach w znacznym stopniu udało mi sie to zrealizować. Jednak nie do końca.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Długo nie mogłem zrozumieć o co chodzi z tymi cytatami... aż mnie olśniło. Jeżeli dobrze się domyślam, to chodzi o to że stosuję cudzysłów. Cudzysłów sosuję jednak nie do zaznaczenia cytatu, lecz do wyróżnienia kwestii wypowiadanych przez postacie (i nie jest to mój wynalazek). W tym przypadku przez Boga i człowieka.



A szkoda, bo warto.



kilkakrotnie- przyjmuję jako Duży Komplement. Zapraszam ponownie!



Tutaj się z Panem prawie zgadzam: na pewno nie każdego uważającego się lub uważanego za poetę (ale kto to wie, którego tak, a którego nie;)???)



Wprost przeciwnie, wprost przeciwnie! To nie Bóg chce być bliżej poety, lecz poeta wyraża pragnienie bycia bliżej swego Stwórcy (kimkolwiek on jest, tutaj Boga)



ok!
było
nie ma
będzie

Dla nie wtajemniczonych- w opublikowanej wersji ostatnia zwrotka wyglądała następująco:



Teraz jest tak jak jest, ale może ktoś się z tym nie zgadza? Może jednak bez rymu jest lepiej???



Dzięki za pochwałę początku. W końcu jest to rzecz o Początku!




Obawiam się, że pokrojenie tego tasiemca (eee... to złe określenie) nie wyszło by mu na zdrowie. Za bardzo go lubię i przyzwyczaiłem się już do obecnej jego postaci. Zostanie więc tak jak jest.
Jeszcze raz chciałbym tutaj podkreślić, ża fragmenty w cudzysłowach Nie są Cytatami!!! Choć oczywiście mi też się zdarza ;). No cóż myślimy schematami i trudno się nieraz od nich oderwać. Tak powstają podobne refleksje, utwory, wynalazki, często w tym samym czasie, a często w różnych epokach. Potem powstają spory: kto był pierwszy? Ale czy To jest Najważniejsze?

Na koniec proszę zauważyć, że poeta z tego wiersza to człowiek z lekka upośledzony. Zabrakło przecież dla niego zarówno przymiotów jak i wad. W zasadzie i tak otrzymał to czego chciał.


Jeszcze raz wszystkim dziękuję za przeczytanie tego wiersza, szczególnie tym, którzy zechcieli go skomentować.

Serdecznie Pozdrawiam
Leszek Baliński