Pani Agnieszka

[Łukasz,_Tczew]

Pani Agnieszka na ławce dworcowej
siedzi i czeka na pociąg do nieba,
ten ma opóźnienie, bo tory w budowie,
ale ta pani i tak nie chce jechać.

Pani Agnieszka na ławce dworcowej,
zapala czwartego już papierosa,
choć wie, że nie wolno, że to niezdrowe,
ale to z żalu, bo chciała by zostać.

Pani Agnieszko, pani już jedzie,
bo późna pora, bo tam czekają.
Pociąg już stoi, a miejsc mało przecież.
Pani się boi? Tam też pięknie grają!

A ja wiem jedno, znam panią Agnieszkę,
i z żalem to powiem... Nie dojechała...
Choć weszła, usiadła, pomachała jeszcze,
na pierwszej stacyjce, jak mogła, tak zwiała.

Teraz co robi? Dawno wróciła,
siedzi na kominie i bawi się ze światem.
Z dziecięcą miłością, niezrównaną siłą,
albo po prostu, jak siostra z starszym bratem.

[M._Krzywak]

Panie Łukaszu - przyznam, że pomimo pewnych niedociągnięc (np. w 1 strofie) stworzył pan dośc ciekawy, narracyjny wiersz. Fakt, że takie chwyty jak "pani Agnieszko" są znane, ale tym razem nie zawiodły. Tak trzymac !
Pozdrawiam.

[jasiu zły]

Ten wiersz ma fatalny rytm, nie da się na nim popłynąć i przez to rymy, choć dobre, jakoś zupełnie nie robią wrażenia, wręcz powodują dysonans. Poza tym ze starszym bratem.
Szkoda, bo to mógł być niezły wiersz.

Pozdrawiam.

[Luthien_Alcarin]

gdyby dopracowac byłoby cacko:): co jest nie tak chyba powiedzieli już moi przedmócy

Pozdrawiam
Agata