Czynniki pierwsze

[horymarian]

Życie ma w sobie coś z lasu, bo rośnie na zielono.
W jesieni biegu zrzuca liście czubkami do dołu.
Ma też w sobie coś niecoś z morza, z nutą raczej słoną.
Lepszy łów uczyni kawał próchnicy, szwedzkim stołem.

Jest w nim coś z zająca, w łąki i pola skaczącego.
Czasem za marchewką, za norą, czy świętym spokojem.
Jest w życiu trochę akacji. W kolcach, ostrym brzegom
zaufały kwiaty, zbrojone przed największym bojem.

Odrobina kurzu, gnoju, po trochu wieczności.
Jednym słowem jarmark, murzyni w dresach z Tajwanu.
Piasku pustyni, rozmarzonym o przyzwoitości.
Z pociągu rozpędzonym z góry, gdy zwolnił i stanął.

Puszką piwa, Ojciec mi postawił, w złote pejzaże.
Czy się upić umiem jeszcze? O niezmierzona siło!!
Barman rusz się wreszcie, chodź tu i nie stój przy barze.
Daj mi jeszcze jedno – mocniejsze, stare się skończyło.

[Yasioo Zimiński]

poczatek jest świetny, w ogóle dwie pierwsze strofy
podobały mi się bardzo...trzecia już gorzej, ale również.
ostatnia moim zdaniem przy pierwszych nietrafiona, i tu
cały żal, bo gdyby była na miare wczesniejszych to bym
do ulu zabrał. pozdrawiam.

yasioo

[horymarian]

Mój problem chyba polegał na tym, że nie bardzo umiałem sformułować pointę, aczkolwiek sądzę, że zrobiłem wszystko na co mnie stać obecnie.

[Leszek Baliński]

Zakończenie zabiło wszystko co dobre w tym utworze. Moim zdaniem do poprawy - bo go szkoda, byłby fajny wiersz.