Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ciekawa strona z wierszami.

jolaosz

Przez jolaosz
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


młoda jesteś to Ci wybacze :) brak poczucia humoru ;)

do jolaosza - to forum z wierszami, a nie tablica ogłoszen: przychodzisz tu żeby wklejać wiersza na TYM forum, swoja strone mozesz wpsiać w sygnaturce albo w profilu... to jest - jak sam zauważyłeś (zresztą bardzo celnie) - forum dyskusyjne

pozdr
Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jak byś nie zauważyła to po pierwsze tam były gwiazdki (których normalnie nie używam, ale o tym mogłaś nie wiedzieć) a po drugie tam była emotka, która w moich stronach znaczy mniej więcej tyle że żartowałem

po czwarte - wątek i tak zaraz powinien zniknąć więc się nie martw
po piąte jestem wkurzony, jak za 15 min. uznam że to mogło być obraźliwe to usunę (a moze nawet przeproszę :D) /ale nie wydaje mi się :) )
pa
jolaosz

jolaosz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

do klaudiusza - na stronie glownej jest taki dzial jak: "Dyskusje, ogłoszenia, kosz". w ktorym to znajduje sie biezace forum dyskusyjne, zatem w pewnym sensie jest to tablica ogloszen. :)

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


albo ja ramoleje albo ta młodzież jakaś niekumata :/ - łopatologicznie: jeżeli każdy nowozarejestriwany wrzuci na forum adres do sowjej strony z wierszami, czy ulubionym zwierzątkiem, to bedziesz miał tys. postów i to i tak olejesz... po to masz opcje w profilu dodania własnej www zeby jeseli ktos bedzie chcial poczytać twoje wiersze na twojej prywatnej stronie - mogł sobie bez trudu trafić... takie "narzucanie" sie w postaci watku na forum, jest nie tylko nieporzebne i niegrzeczne, ale wkurwiające bo mi mój wątek "ściągnąłeś" a ja tu poważne badania prowadze (;p)
3mka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...