Prawie

[Tomasz Pietrzak]

Już prawie we śnie. Pokój jak pudełko,
łóżko jak wieko. Noc otwiera swoją kołyskę.
Czekam - jak czeka się na kogoś, kogo nie ma,
i nie ma. Za to są przedmioty, że niby coś zostało,
jutro będzie dotykane. Wymięta poduszka,
włos na ręczniku. Ederlezi jeszcze się nie skończyło,
tak jak nie kończy się ta przestrzeń. My na różnych
łodziach, poznajemy inne fragmenty jeziora. Wpływamy.
Tam godziny, tu minuty, a wszystkie jednakowe,
wyostrzające kontury nakładających się fotografii.

To przebicie snu do jawy, takie samo oczekiwanie,
na poranek, na włączenie żelazka. Dzwonek
i myśl: Czy to, aby jest prawdziwe? To codzienne,
conocne upewnianie się, sięganie na prawą stronę
łodzi, to stykanie się pleców. Czekanie, kiedy
papier dłoni będzie zapisany wspólną linią jawy.

[jacek_sojan]

czyta się jak własne życie, tyle tu autentyzmu, ale i powściągliwości, taktu, kultury słowa w końcu;
panie Tomaszu.; czyta się do zaczytania /o ile to możliwe/!

[Regina Misztela]

Noc otwiera swoją kołyskę.

uwielbiam cię:*
za talent i za to, że kiedyś dasz mi autograf

świetnie odzwierciedlasz życie każdego z nas, brniesz każdym słowem coraz głębiej, w równocześnie trzymasz równowagę, jakbyś chciał zatrzymać te przemdioty, ten moment kiedy plecy stykają się ze sobą, mnie przemijanie drażni, kłuje każdego dnia bycia starszą, ale w twoich wierszach przynajmniej jest zrozumienie, że tak jest i ja jestem.
pozdrawiam serdecznie
Regina M

[fridita]

"wszystko zostało już powiedziane, ale skoro nikt nie słucha, warto zacząć od początku..."

życie- tak znane, a jednak wiersz ma to c.o.ś. .

[Tomasz Pietrzak]

Panie Jacku - Pan mnie rozpieszcza;) dziękuję bardzo

Regino - wiesz z tym zatrzymaniem to trochę tak jak z materializmem u Virginii Woolf, ma być tylko tłem, jakąś metafizyką a jednocześnie dowodem, że 'coś było i będzie'. A przemijanie - oj drażni każdego, to 'zmienianie pozycji wobec słońca' ale pocieszam się tym, że z każdą zmarszczką jest się madrzejszym (chyba?).

fridita - ja to 'coś' nazywam tym czymś, co się dzieje wtedy, kiedy nic się nie dzieje - takie to trochę modernistyczne ;)

dziękuję Wam za komentarze
pozdrawiam.

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiersz podoba mi się bardzo.
pzdr. b