Nie-rozstanie

[izabela młynarska]

wiatr szeleści
szeptem twojej duszy
pajęczyna iskrzy
zroszeniem włosów
dotykam okiem złotej wstążki słońca
w palce wplatając jedwab kruchych loków
mógłbym tak poić się tobą bez końca
zatracić zmysły w szklistym upojeniu
dziękuję Bogu
żeś nie jest mi obca
w bezdomnej chwil
w doczesnym istnieniu
na stole kubek gorącej herbaty
gazeta pełna różnych wiadomości
jestem szczęśliwy bo jestem bogaty
jako niewolnik namiętnej miłości
spojrzenia w oczy nic mi nie zastąpi
oddechu który pocałunkiem kradłem
czas bezlitośnie wszystkiego nam skąpi
dlatego w lęku przy tobie kładłem
by snu niteczką zasznurować oczy
jesteś tak blisko...
a jednak daleko
chciałbym napisać...
powiedzieć tak wiele...
usta ułomne są w szczerym wyznaniu
brzemienność słów niezwykle bezpłodna
strach mnie ogarnia na myśl o rozstaniu
śmierć w sprawiedliwość wrasta się podła
już czuję drżenie spłoszonego serca
zegar przegryza pępowinę bytu
Bóg – wielki stwórca
bezwzględny morderca
czy nas ocali w Swej szczodrości świtu?...

gdybyś był przy mnie...
zasiałam ci kwiatki
tak bardzo chciałabym być teraz z tobą
czułam twój dotyk...
lecz to były płatki
które podlałam łez gorzkich żałobą
znalazłam listy a w nich tyle ciebie
kot pomrukiwał na moich kolanach
patrzę na gwiazdy srebrzące się niebem
i bluźnię Bogu śmiałością w pytaniach
kubek herbaty
kawałek szarlotki
już nie smakują jak kiedyś przy tobie
i nawet miód bywa już niesłodki
tak bardzo tęsknię
i cierpię po tobie

kochana moja
wciąż przy tobie jestem
mówię i ciszą i liści szelestem
powiewem wiatru całuję twe włosy
promieniem słońca zaglądam ci w oczy
ty mnie nie widzisz
lecz czy to widzenie
ważniejsze bywa od czułego czucia?...
kiedy nastanie twoje przebudzenie
będziesz mi bliższa niż byłaś...
niż jesteś