wiersz o ołówku

[Sceptic]

Mamy ze znajomą-poetką taką zabawę - wymyślamy sobie najdurniejsze tematy, a potem piszemy wiersze na te tematy... Oczywiście trudno pisać same dzieła sztuki, nie mniej jednak mam w duszy coś z perfekcjonisty. Oto utwór, jaki urodził mi się na temat "ołówek". Byłem z niego zadowolony, a teraz wydaje mi się słaby. Wciąż jednak w niego wierzę i dlateg pytam - POMOŻECIE? Do uratowania?


Miałem kiedyś ołówek.
Nie był wcale zaczarowany
ale ja przecież też nie byłem
a on był przy tym ode mnie
stokroć lepszy.

Tak łatwo było przewidzieć,
co ołówek ma w sobie
pod tą twardą drewnianą maską.
Serce w nim
ołówkowe
podłużne
szczer
ografi
towe
szcz
ero
zło
te
.

A we mnie wszystko
wymieszaneskotłowanestłamszone.
Nawet ta moja maska
z Bógwieczego.

W swojej głupocie czułem się panem ołówka.
Temperowałem go, gdy był nieposłuszny
zdzierałem z niego warstwy
żywcem.

I tylko cichomiękka
pokorna łza grafitowa.

Jedyny szczerze nade mną zapłakał.

[Tali Maciej]

jest coś fajnego w tym tekście, sama bbudowa ciekawa, zwłaszcza ta chudnąca strofa
ale są też fragmenty męczące oczy choćby "wymieszaneskotłowanestłamszone" połączenie trzech słów nic nie daje tylko przeszkadza w czytaniu
ale całość dość wciągająca, na plus

nbisko się kłaniam i pozdrawiam

[Sceptic]

Zostawiać jak jest, czy grzebać, skracać, przerabiać...

Mam taki projekt:

(...) początek bez zmian (...)
A we mnie wszystko
ściśle niewiadome.
Nawet ta moja maska
z Bógwieczego.

KONIEC, uciąć resztę.

Lepiej czy gorzej?

[Tali Maciej]

posiedź nad nim jeszcze nie na gorąco, poczytaj go jeszcze ilkakrotnie a rozwiązania same przyjdą z czasem
i jeszcze jedno to twój wiersz i nie chcę w niego ingerować

p.s. na początku masz 3 razy "był Było byłem" może jakieś zastępcze słowo

[Sceptic]

Też tak na pocżatku myślałem z tymi powtórzeniami w pierwszej strofie, ale potem doszedłem do wniosku że tak jest OK, jakaś taka rytmizacja lekka się tworzy czy coś... nie wiem, w każdym razie zmienianie tego byłoby kiepskim pomysłem, no i dosyć karkołomnym przedsięwzięciem językowym. Tak myślę...

Niby wiem, ze to mój wiersz i tylko ja mogę go uratować, ale to, ze zamieściłem go w warsztacie świadczy o tym, że jestem wobec niego już bezsilny i potrzebuję dobrej rady - może nawet konkretnej, oczywiście w granicach.

Tym nie mniej dziękuję, Macieju, za sugestie.

[stanislawa zak]

od Bógwieczego- 2
byłem jego panem
temperowałem nieposłuszeństwo
zdzierałem do siódmej skóry

i tylko cichomiękła jego
łza grafitowa

pokonał pokorą moją pychę
**
tyle propozycji, wybór twój pozdar!

[Sceptic]

Bardzo mi się podoba to zakończenie, mogę je wykorzystać - przynajmniej w większej części? Zwłaszcza końcówka naprawdę otworzyła mi zupełnie nowe spojrzenie na cały ten wiersz. Wielkie dzięki.

[stanislawa zak]

no to do roboty, zobaczymy co wyjdzie, nie mogę się doczekać

[Sceptic]

Miałem kiedyś ołówek.
Nie był wcale zaczarowany
ale ja przecież też nie byłem
a on był przy tym ode mnie
stokroć lepszy.

Tak łatwo było przewidzieć,
co ołówek ma w sobie
pod tą twardą drewnianą maską.
Serce w nim
ołówkowe
podłużne
szczer
ografi
towe
szcz
ero
zło
te
.

A we mnie wszystko
ściśle niewiadome.
Nawet ta moja maska
z Bógwieczego.

I miałem czelność czuć się panem
temperować nieposłuszeństwo
siódmą skórę zrywać żywcem

i tylko cichomiękka
łza grafitowa

pokorą przełamała pychę.

[stanislawa zak]

wg mojego widzimisię- jest super zatemperowany! pozdar

[Sceptic]

Ja również jestem z niego zadowolony i dziękuję uprzejmie.