Słownik życia

[horymarian]

„Stworzenie” jest dla mnie wciąż
pojęciem abstrakcyjnym
Zrobić „coś” z niczego
Utworzyć w bezkształtnym skupisku mięśni gładkich
Miłość
Co jest jak niezmierzona przestrzeń szczęścia
Radość
Co wiośnie ustępuje tylko tym, że nie rodzi kwiatów
Duszę
Co była, jest i będzie

„Zniszczenie” ma dla mnie sens
zupełnie powszedni
zrobić „nicość” z czegoś
Zniszczyć zawartość serca drugiego robaczka
Dom
Co jest, póki nie spłonie ogniem wojny
Życie
Co oddycha, póki nie padnie zduszone śmiertelnym pociskiem nienawiści
Serce
Co żyje długo, aczkolwiek nie wiecznie

„Zawierzenie” ma dla mnie charakter
iście szczególny
Oddanie serca w pieczę innemu sercu
Przekazać zawartość swojego samolubnego „ego”
Kotu
Co jest leniwy, niczym chmury deszczowe ospale pełznące
Jej
Co darzy cię promieniem radosnej kontemplacji swojego wnętrza
Bogu
Co karmi nawet szczura wędrownego

„Zakończenie” staje się dla mnie czymś
coraz bliższym
rozłączenie zasilania rozpędzonej lokomotywy życia
Przerwać nić ciągnącą się bez końca
Egzystencji
Co jest, póki się nie pozbędzie umiaru
Czasu
Co z reguły końca nie posiada
Wiersza
Co spodoba się jednym, a drugim stanie się obojętny

[Ona_Kot]

raczej jestem z tych drugich
plus grymas niechęci
niestety

pozdrawiam

[Tali Maciej]

nie nie nie
tym razem nie


nisko się kłaniam i pozdrawiam

[Leszek Baliński]

Mi się podoba! Nie oceniam strony technicznej. Nie znam się na tym tak dobrze jak wypowiadający się wcześniej. To co podoba mi się w tym wierszu, to pewien autentyzm- autor czuje to o czym pisze! Nie jest to sztuczne, wydumane.
Co do tych nieszczęsnych cydzysłowów, to chyba miały wyróżnić istotne pojęcia... i robią to skutecznie.

Pozdrawiam