Nocne Smęty

[Piotr Kapuściński]

I wreszciem spoczął wśród nocy tej mroku.
Na twardym posłaniu z czołem strapionem.
I nastał sen niczym odwieczny spokój,
Duszę mą poniósł w krainy zmyślone.

Jak okręt unoszon przez wód odmęty
Płynąc na fali sztormowi urąga,
A młody żeglarz wichurą przejęty
Na maszt się wspina i brzegu wygląda,
Tak też me serce troskami brzemienne,
Których je moc wielka od środka kłuje,
Choć wciąż targane, zostaje niezmienne,
Duch tylko smutny ulgi wypatruje.

Sennej ułudy chwilą zwiedziony,
W górę ulata niczym prędki sokół
I z niebios błękitu w świat zapatrzony,
Szuka ucieczki od zmartwień gdzieś wokół.

Nie jemu wiedzieć, że owej nie stanie…

Jak ów żeglarz ratunek widzi w brzegu,
Choć go tam czeka niechybne strzaskanie,
Tak dusza ma ufność w złudnym zdarzeń biegu.

Byle oznakę niemądrej nadziei
(Niczym lud prosty proroka czcze słowo),
Biorąc za dogmat, do wierzeń przydzieli…
I świat ten nabierze sensu na nowo.

Lecz powiem wtedy, że wiara to marna,
Sposób zwodniczy wśród snu wydumany.

Dokoła noc dalej trwa czarna,
A ja się budzę jakby oszukany.

I wstaję cierpienie w sercu swym dławiąc,
Patrzę na widma za oknem upiorne.
Te – w bladym księżyca blasku się pławiąc,
Pod niebo lamenty zanoszą potworne.

Smutny to przykład, że czasem dla duszy,
Śmierć nawet nie znaczy końca katuszy.

[Messalin_Nagietka]

za dużo Piotrze rymów częstochowskich, w którymś momencie straciłem wątek, acz
chciałem przeczytać, bom na rymy jak chory na wyzdrowienie
z ukłonikiem i pozdrówką MN

a może coś z tego (tylko nie wiem sam skąd ta korona?):

I wreszciem spoczął wśród nocy tej mroku.
Na twardym posłaniu z czołem strapionem.
I nastał sen, który dał się pokuć
i duszę uniósłszy jak złotą koronę.

a i jeszcze taki mały pstryczek wyjawię, to co może mi nie wychodzi
a tu wyszło - rzeczowniki na końcu linijek - sam zobacz jak się to czyta

[Piotr Kapuściński]

Tak szczerze mówiąc to sam tracę wątek w tym moim wierszu czasem. W każdym razie jest on (ów wątek) nieco przymglony. Ale ogólnie jestem z niego dumny (wiersza, nie wątka), mimo wielu jego słabości, z których zdaję sobie sprawę. Jednakże rymów się nie wstydzę, i nie żałuję żadnego z nich.