*** ( nie mają czasu nawet )

[Lynch Monroe]

nie mają czasu nawet mnie zabić
czekać muszę cierpliwie
na śmierć

a ona się nie spieszy
z rozdawaniem wieczności

róże więdną
gałęzie osłabiają się
próchnieją
żyletki tępią się
na włosach

i nie ma sposobu na odejście

wiszę więc jak naderwany
psychopatyczny guzik
na sukience samobójcy

czekam aż pęknie ta nić
niczym skórka na brzoskwini
i poleje się słodki sok

[M._Krzywak]

Dośc mroczne, ale zarazem frapujące. Aczkolwiek ciężki to wiersz i nie w ujemnym sensie bynajmniej. To czekanie na śmierc to także ucieczka, wszakże życie nie jest obowiąkowe, ale ta śmierc co rozdaje wiecznośc jest ciekawe. Troszeczkę zmieszana symbolika unicestwienia i kolejne innowacje. Przyznam, że czytywałem juz podobne rzeczy dawniej, a że to pierwszy wiersz Pani (a) jaki czytam, a zapamiętam go sobie.
Podoba mi się, mam nadzieje, że to tylko sytuacja liryczna jest taka, a nie rzeczywistośc.

[Luthien_Alcarin]

są ciekawe fragmenty:gizuk zjadliwy...tlyko ze chwilami za dużo w tym wierszu widać na pierwszy rzut oka: nie będe go pamietać do jutra; a szkoda

Pozdrawiam
Agaat