Zgłoś

— Gdzie mieszkasz?     Posłał mi jedno ze swych błękitnych spojrzeń.    — Niedaleko.    Jak znalazłem się u boku tego chłopca-mlecza, tego połączenia słodkowodnej żabki i płowych dłoni?  Kusi mnie, aby napisać, że i dla mnie pozostaje to zagadką; jednak wówczas bym skłamał. Po prostu przyjąłem zaproszenie na jego urodziny.    Wkrótce wyrósł przed nami dom: odrapany i na wpół pochłonięty przez bluszcz. Jego strażnicy, dwa dostojne gołębie, siedzieli przycupnięci na dachu.    Mój towarzysz uśmiechnął się półgębkiem, po czym wsunął się w szparę między furtką a ogrodzeniem.    — Odsuń się!    Zrobiłem krok do tyłu; najeżona drzazgami furtka z impetem otworzyła się na oścież. Przez chwilę się jeszcze chwiała — a później, uspokojona, wpuściła mnie na podwórko.    W domu przywitała nas zwarta masa obłych fizjonomii, z której wystawał tylko haczykowaty nos najstarszego brata. Wtłoczyliśmy się wszyscy w największy pokój, gdzie każdy przysunął sobie krzesło. Wtedy — pozwólcie, że będę tak nazywał najstarszego brata! — Nos przypomniał sobie o torcie, i pospieszył go przynieść. Wszystko już było gotowe: tort królował na stole, za prawą rękę mając jabłka, a za lewą — czerwoną, chyba nie do końca stężałą galaretkę.    I już, już nadchodziła kulminacja — czuło się jej bliskość nawet w drgawkach kurzu nad gałganami dywanu — kiedy solenizant zorientował się, że… na torcie brakuje świeczek.    Nos wyartykułował słowo, którego tu nie przytoczę. A potem chwycił jabłko i, zupełnie jak kauczukową piłeczkę, odbił je od stołu.    Utkwiło w miejscu, gdzie zwykle znajduje się żarówka.     Zaczerwieniony, Nos stanął na krześle i spróbował je wyjąć. Zastygliśmy przy stole. Nos jeszcze wyraźniej poczerwieniał. Objął jabłko obiema dłońmi i pociągnął. Jedna z dziewczynek przytrzymywała oparcie jego krzesła.    Pociągnął raz jeszcze, mocniej; napięły się mięśnie chudych ramion. Wreszcie westchnął i odwrócił się. Chciał zeskoczyć na ziemię, lecz widząc minę brata, zszedł z krzesła.    “Obejdzie się bez świeczek…”    I zaczynaliśmy już jeść, kiedy na obrzeżach naszego widzenia coś zamigotało. Nie wiem kto zaczął klaskać pierwszy; lecz nie ma to znaczenia, bo klaskali wszyscy. Przez francuskie okno wpadały smugi mlecznego światła, a Nos — włożył do półmiska uwalane kremem z tortu jabłko.          

Jakbym o sobie czytała, cudne:)

@KOBIETA A fantazja poniesie, figle po ciemnym lesie.

Często myślę, że śmierć to zwykłość. Boję się też, że może być blisko. Tylko strach, znów to samo! Kruchość, codzienność.  Mijają mnie. Chłód, idę w nicość. Regułą bladość, mróz i … było. Mój ciężar, klątwa i tyle! Krzyczę i milczę. Miłość, nienawiść. Jedna strona. Być tylko… Wszędzie i z każdym. Tylko brak, znów to samo… Jednak nie zniknę.

@leszek piotr laskowski Jaki ładny wierszyk. Moje klimaty:-) Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.