A ty siedzisz

[Krzysztof]

Mijają dni i godziny,
Mijają doby, miesiące,
A czas tak samo wciąż płynie
I co dnia wschodzi słońce.

„Codzień” szarym obłokiem
W codzienność szarą się zmienia,
I niemoc powolnym, mdłym krokiem
Zmusza zapomnieć marzenia.

Zapominasz, walczyć przestajesz,
Przestajesz życie swe zmieniać,
Leniwym i zmęczonym się stajesz
Znikają przyjemne wspomnienia.

A ty siedzisz, nie robisz nic wcale,
I nadal zajmujesz się niczym,
I myślisz, że ktoś kiedyś zapali,
Na twojej mogile dwa znicze.

Nie ma takiego i nigdy nie było,
Nic za nic nigdy nie będzie nikomu,
Żeby tak prosto się szczęście zwaliło
I bez trudu wpadło w drzwi twego domu.

Nic – jeśli nie weźmiesz się w ręce
I nie przestaniesz płakać nad losem,
Na świat nie spojrzysz przez czyste serce
I nie skończysz wykręcać swym nosem.

A ty siedzisz, nie robisz nic wcale,
I nadal zajmujesz się niczym,
I myślisz, że ktoś kiedyś zapali,
Na twojej mogile dwa znicze.

[Tali Maciej]

tekst przypadł mi do gustu, przeczytałem dwa razy na głos i było troszku gorzej, a wszystko przez załamujący się fragmentami rytm
całościowo jest nawet nieźle, ale można by jeszcze dopieścić niektóre strofy aby bardziej płynął

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[Don_Kebabbo]

Rytm faktycznie momentami Ci się sypie. Treść jest dobra, ostatni wers świetny (podwójnie świetny nawet). Pozdrawiam!

[Krzysztof]

Dzięki. Postaram się dopracować ten rytm, chociaż widzę tu specyficzny sposób czytania, który pomaga dotarć do słuchaczy.