Kaziński pisze

[Bronisław Kaziński]

Zastygła dłoń nad mrokiem ciszy
kurczowo trzyma zwiastuny krwi.
W pełni świadomie swe rękopisy
kończy przy blasku z otwartych drzwi.

Deszcz o parapet i mokra melodia
wpadają do środka – i ja ją słyszę.
Świeca na oknie płomienno – swobodna.
(„Jakże ciężko nieść tą ciszę”)

Mrożąca północ i mgliste zawieje,
ściśnięta dłoń mroku na słów zapisie,
przekręca klamkę, a świeczka gaśnie.
Trzy pióra po zmroku,
Kaziński pisze:

Na rękopisie jeszcze większa mgła,
mrok poukrywał krwiste litery.
Nie rozmyje ich wszystkich spadająca łza,
gdy będą odzewem słów trwałych i szczerych.

(Zastygła dłoń, nad mrokiem głos
głośno dyktuje dłoni swój los,
powtarzając stale: „jakże nieść tą ciszę”,
do chwili, gdy drzewami wiatr zakołysze.)

Codziennie myślą mierzył świat,
krokami zbadał bezdenną ciszę.
Ile przebędzie godzin i lat,
zanim Kaziński słowa napisze:

Powoli będę szedł po śniegu,
a ten na bieżąco ślady zakryje.
Grożąc ziemi i grożąc niebu,
grożąc sobie oplatając szyję.

Człowieka nauczę swojego gniewu,
za głosem wiatru północnego,
rozpędzając mgłę i mówiąc drzewu,
na przekór, zawierzę w głos serca swojego.

[Tomasz Pietrzak]

z tego co rozumię, a niestety dziś miałem logikę i już nie myślę, to peel = autor,
zatem pytanie dlaczego autor = peelo pisze o sobie w III osobie, takie to pretensjonalne,
patetyczne i mentorskie jakby wiersz zawierać miał nie wiadomo jakie prawdy, a nie zawiera, jest ciężkawy od nadmiaru dopełniaczy.

pozdr.
Tomek.

[Oscar Dziki]

Nie stosuj do wierszy o takiej tematyce rymizacji rodem z przedszkolnych wierszyków.