Ja, Wielka Woda

[Paweł_Kolcaty]

Autorowi „Fali”


kto nie lubi koryta
to nawet wygodne
kurczowo trzymać się dna
można latami
ale nie wiecznie

nie lubicie ograniczeń a
ujmujecie mi wolności
sypiecie wały i groble
ubijacie mocno
przepędzając pracowite krety
spod korony
grozicie
grodzicie
faszyną palisadą żelazem i betonem
każecie płoszyć klenie i grzecznie dygać
najlepiej do stanów ostrzegawczych

wolność nie jest przydana
tylko ludziom i ptakom
stwórca udostępnia ją również mikrobom
płomieniom i nam – córkom Posejdona

i po stu latach
upomnę się o swoje

możecie
ostrzec gdy nadchodzę
ogłosić stan klęski pospolite ruszenie na wały
wyprowadzić całe wojsko a nawet kryminalistów
do sypanie w worki (w pory robić będą wszyscy)
możecie wpłynąć nieznacznie
na kolejność w jakiej gdzie mam wpłynąć
możecie przetestować kadry i służby
wykończyć wielu

możecie kląć aż ochrypniecie
a i tak nie znacie dnia
nawet roku kiedy zawitam znów
upomnę się o foldery i starorzecza
będę się znów rozpływać
piastowską pradoliną i w ustach
złotoustych korespondentów

[Messalin_Nagietka]

Pawele wybacz – wygląda mi Twój wiersz raczej na proroctwo, oby się spełniło lub nie – sam nie wiem, a „fali” nie czytałem, pewnie bym więcej zrozumiał
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Piotr Sanocki]

Ileż w tym patosu.
Aż ziemia drży od kroków.
Za dużo mącenia w tej wodzie,
Cóż ci to?
Gdy ręką pył wznosisz.

Przerost treści nad formą. Za dużo "górnolotnych" słów.
Pointa nieciekawa, dobrze się czyta. Ale jak już powiedziałem, za dużo patosu.

W ostatniej strofie zwraca na siebie uwagę powtórzenie.

"nawet roku kiedy zawitam znów
upomnę się o foldery i starorzecza
będę się znów rozpływać"

Ale muszę pochwalić za zamysł, wszak nie wszystko jest prosto napisane, a można wyciągnąć jakieś wnioski.

Pozdrawiam serdecznie

PS. Niestety dział niżej.

[Paweł_Kolcaty]

Dziękuję Ci Piotrze za głęboką analizę wiersza.
Lektura "Fali" przywracała mej świadomości rozliczne reportaże, z nie tak dawnej przecież powodzi. Na rozważania i wnioski autora książki, nałożyły się rozliczne doświadczenia własne. W tej sytuacji określona porcja prozy, a także pewien rodzaj patosu, czy wręcz oburzenie - są chyba usprawiedliwione. Pisanie prostego wierszyka, czy zbytnie dystansowanie się - byłyby nie na miejscu.