Wróg Doskonały

[Hieronim Berbelek]

znów patrzę w te oczy przebrzydłe,
łypiące duszą miałką
tak wstrętem przesyconą
wobec mnie i tych prób
które miały coś zmienić

bawi cię to?

tylko kpić potrafisz,
choć ja krztuszę się już
potem , śliną i łzami

żałosne , prawda?

skarżyć się i wyspowiadać temu,
któremu cały gnój życia
zawdzięczam

A może zaśpiewamy?

twój śmiech i mój szloch
- requiem wrogów doskonałych

nie wytrzymuję
uderzam w tą twarz

i nic

tylko ręka krwawi

rozbite szkło zasnuło podłogę

[Hieronim Berbelek]

Za wszystkie komentarze z gory dziekuje.

[Tali Maciej]

nie wiem czy dobrze zinterpretowałem, ale czy to jest monolog z lustrem
bo jeśli tak to zapraszam do mojego tekstu O-sąd, w którym jest podobna puenta , zapraszam do niezobowiązującego porówniania

nisko sioę kłaniam i pozdrawiam

[Letnia sukienka]

ja też w lustrze krzywo wyglądam
i nie tylko w lustrze

a w wierszu razi mnie słowo 'łypiące'

pzdr
letnia

[drewniane palce]

usun patos, inwersję. podoba mi się 'reqiem wrogów doskonałych', pomysł niezły, wykonanie oszpeciłeś kiepska formą, wyrażeniami i niekonsekwencją interpunkcji. to tyle. pozdrawiam