Zagajnik

[Piotr Sanocki]

Długi horyzont tnie zieloną szablą niebo
błękitne jak łza co z liścia spływa, ciszą sennego.
Tam gdzie zagajniki cieniem powleczonych,
czuć zapach muzyki drzew wiecznością znużonych.

Spływa spokojnie strumyk czystością bystry,
zrodzony tych smutnych dni dżdżystych.
Słodkie, aż do bólu maliny czerwone,
jak krople krwi na krzakach gęsto pokropione.

Gra muzyka ciszy śmiertelnej,
motylkowe pieśni chwili pamiętnej.
Szyszka co ze sosny spadła
unosi pył, jęk głuchy na ziemi znalazła.

Słychać drzewa, jeszcze krzyczą,
jeszcze bój, jeszcze kule świszczą.
A za plecami rośnie śmierć powolna
Szukająca porządku, oto bezsens, oto wojna!

Teraz cicho i spokojnie, czas śmiechu.
A słońce zachodzi codziennie, lecz bez pośpiechu...


[sub]Tekst był edytowany przez Piotr_Sanocki dnia 01-11-2003 10:57.[/sub]

[Kamila_Ilska]

ojej... to zupełnie nie wygląda na poezję współczesną...
Trąci mi ten wiersz Adamem Mickiewiczem. Nie żebym miała coś do Wieszcza, ale on żył kilkaset lat temu, wtedy pisało sie takie wiersze. czemu np. Tuwim nie pisał stylem romantycznym? Bo nie było takiej potrzeby. Bo pojawiły się nowe nurty w poezji. Rozejrzyj się po współczesnych poetach (młodych, a nie Szymborskiej, Miłoszu itd), np. Marcinie świetlickim, Tomaszu Majeranie, Adamie Wiedemannie i wielu innych z młodego pokolenia, i tam odkrywaj tajniki nowej poezji. Pozdrawiam i zyczę powodzenia;)

[Piotr Sanocki]

Nie chcę sprzeczać się z Tobą. Mi się wydaje, że ten wiersz jest bardziej w stylu K. K. Baczyńskiego, niż Mickieiwcza. Mickiewicz był romantykiem, a ten wiersz nie przypomina mi romantycznego :/
Dzięki za komentarz!

Pozdrawiam serdecznie