Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

I.

widziałeś
śmiech radosny dzieci na łąkach biegających
zadowolenie niezmęczonych pracą ludzi
życie utopijne a tak prawdziwe

czułeś
tę dobroć ogarniającą każdy zakątek
zapach świeżego pieczywa w kuchni rodzicielskiej
jakże to był czas twemu sercu miły

a ja widzę
płacz jawny wszędzie gdzie tylko pójdę
pot spływający od wysiłku nieludzkiego

a ja czuję
zło powszechne które puka w każde drzwi
gnijącą żywność w sklepach – jak niewielu na nią stać



II.

zobacz
echo radości niesione przez góry
rozchodzi się w tej rajskiej krainie
nie sądził nikt, że dojdę tu - a jestem

czujesz?
ten zapach lasu w nozdrzach łaskocze wnętrze
jakże cudowna woń polnych kwiatów
chyba pokocham to miejsce

widziałam
ten świat sponiewierany niechęcią zalegającą
i biedę wszechobecną, żrącą

czułam
ten smród nędzy na ulicach szarych
i odpychającą rzeź niewiniątek



III.

będziesz widział
strach w oczach w duszy w ciele
gdy tylko zmrużysz powieki – ciemność
jakże przerażający musi być mój świat

będziesz czuł
niechęć i zazdrość – odwiecznych towarzyszy moich
nieznanych Tobie- gardziłeś nimi zawsze a teraz?
zobacz jak wygląda moje życie

będę widziała
rajskie obłoki frunące na wietrze
ileż życia poświęciłam dla tej jednej chwili…

będę czuła
woń spalonych płatków – woń palonej przeszłości
w spadku pozostanie nienawiść – śmiertelny grzech ludzkości




2005-09-24, Zgierz

Opublikowano

Ciekawy pomysł. Teoria ewolucji nastrojów, brzmi nawet trochę jak klątwa ;) Mam jednak sugestię. Moim zdaniem powinnaś trzymać się czasów. U Ciebie w pierwszej części On widział - Ty widzisz, w części drugiej On czuje - Ty czułaś; kiedy moglibyście "doświadczać" tego wszystkiego jednocześnie. W trzeciej jest już ok. Ale i tak masz plusika. Pozdrawiam Ciepło :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


podpisuję się w tym miejscu
podpowiem jeszcze iż liczba możliwych doznań jest znacznie..
ale co z tego, najważniejszy i tak umiejętny splot
może zbyt wiele wlożonego wysiłku Justyno
/ale da się odczuć TO COŚ/
pozdrawiam ciepło
Opublikowano

moje odczucia w stosunku do tego wiersza są różne, bo z jednej strony ciekawy pomysł a z drugiej beznadziejne wykonanie /może sprostuję chodzi mi o tą imponującą długość/. proponowałabym odchudzić i zrobić 3 osobne wiersze, powodzenia

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...