Pani wszystkich dźwięków

[Wuren]

Pani wszystkich dźwięków

– Noże, nożyczki... – donośny głos wdzierał się w spokój mroźnego poranka na Kruczej.
Nieliczni przechodnie nie zwracali uwagi na dwukółkę ciągniętą przez starca ubranego w bure łachmany.
Metaliczny brzęk ostrzy, klekotanie garnków i stukot kół o bruk. Dysharmonii tej przysłuchiwał się z zainteresowaniem kilkuletni malec. Wiatr łagodził kontrasty, polerował zgrzyty czmychające spod kół przejeżdżającej dorożki, unosił z ulicy płatki śniegu. Chłopiec podskoczył kilka razy, okręcił mocniej szalik i pobiegł, wybijając obcasami przesadnie równomierny rytm.
Nagle wszystko ucichło – a może tylko jemu się tak wydało. Rozejrzał się uważnie i nieśmiało wszedł przez jakąś wpółotwartą bramę na studzienne podwórze. Pod przymkniętymi oczyma rozgościł niepewny jeszcze uśmiech. „O! To tu!” - pomyślał i zamarł, aby nie spłoszyć subtelnego, kobiecego nucenia, które, niczym niewidoczna mgła osiadająca rosą na świeżym sianie, otuliło go ze wszystkich stron.
Zaczął tańczyć; najpierw samymi dłońmi, potem rękoma, wreszcie całą duszą. Tańczył w ciszy i bezgłośnie pytał: „Kim jesteś, Pani?”
*
– Łapać go, to złodziej! – starsza kobieta bezskutecznie apelowała o pomoc. Za rogiem Kruczej zniknął chuderlawy młodzieniaszek. Wszechobecne wycie silników mieszało się z tłumem. Natarczywe nawoływania do kupienia właśnie w tym sklepie nie wzbudzały niczyjego zainteresowania, podobnie jak przejeżdżająca tuż przy chodniku karetka na sygnale.
Dwóch osiłków w dresach kołysało się w rytm trzeszczących, miarowych jak uderzenia pneumatycznego młota dźwięków, wydobywających się z niesionego na ramieniu przenośnego radiomagnetofonu o rozmiarach małej lodówki. Kilkanaście metrów dalej młoda kobieta z zaczerwienionymi oczyma głośno jęczała.
Jakiś chłopiec z szelmowskim uśmiechem biegał po całej ulicy i prosił o drobne. Ucieszony większym datkiem zaczął radośnie skakać, potrącać ludzi, aż przypadkiem znalazł się w cichej bramie.
Zatrzymał się zdumiony i zaczął nasłuchiwać. Po chwili zdjął słuchawki walkmana i otworzył szeroko oczy. Na podwórku, między kamienicami o pozamykanych na głucho oknach, nie było żywej duszy.
Zastanawiał się: „Kto tak śpiewa?”

25 marca 2005

[Leszek_Dentman]

Też się zastanawiam, kto to tak śpiewa...
Dobra, ładnie opowiedziana historyjka, ale nigdy nie jest tak dobrze, by nie mogłobyć lepiej.
Dysharmonii tej przysłuchiwał - może kakofonii?
aby nie spłoszyć subtelnego, kobiecego nucenia - sam nie wiem, o co mi dokładnie chodzi, ale coś mi tu nie gra- może ktoś inny cos podpowie...

[Wuren]

Dzięki, Leszku.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmm... może...


A nie wiem. Mi gra - ale może ktoś świeżym uchem coś podpowie :)

Pozdrawiam
Wuren

[Leszek_Dentman]

Miałem na myśli to "kobiece nucenie" - rozumiem, że chodzi o melodię nuceną przez kobietę (kobiety), ale cała fraza jakoś mi się nie widzi.

[Wuren]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pomyslę nad nią. Dzięki ;)

[natalia]

czmychające spodkół przejeżdżającej = spod kół

Łapać go, to złodziej = Wuren, no Ty chyba żartujesz? chociaż jeden wykrzyknik!
......

co do nucenia nie bardzo odczuwam problem :)

reszta przyjemna dla oka i ucha :) szczególnie kilka dłuższych zdań, które zgrabnie się wyczytuje bez zgrzytów.

[Wuren]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nic Ci nie umknie :D
Dzięki ;)

Pozdrawiam
Wuren

[Piotr Rutkowski]

Kompletnie do mnie nie trafia i najgorsze, jest to, że nie wiem dlaczego. Nie łapię.

Jedno jest pewne, świetne opisy - wyobraźnia załącza się automatycznie.

Pozdrawiam.

[natalia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i o to chodzi Piotrze! :)

tzn zapewne...
miedzy innymi...

już się nie wtrącam.