jakże mi smutno

[myszka]

Jakże mi smutno!

Zaszumiały gałązki brzozowe
Wypełzły promienie
I chmury prysnęły
Daleko – do czarnego stada.
Owieczka zbłąkana
Potyka się o wiatr...

Zabulgotały soki
Ziewnęły, przeciągnęły się
I pobiegły z dołu do góry
Z góry na dół...
Coś się poruszyło
Powierciło się
Podrapało korę
I znalazło przejście...
Oślepione
Niezdarne
Zgniecione
Wysunęło główkę
I już było wolne...
...upojone przestrzenią...
Chciało więcej i więcej
Więc oparło się rękoma
Z sił całych
I wystrzeliło na zewnątrz
Wchłaniając całą rześkość
zroszonego powietrza.
Tak, było wolne...

...jakoś smutno jest
Deszczu coraz więcej
Ciężkiego
Zimnego
Mroźnego
Skóra wiotczeje, żółknie,... siwieje...
Powoli odrywam się
Z każdą chwilą coraz bardziej
I odpadam...
...leżę przygnieciona
Białym
Bezdusznym
Ciężarem
...i życie już uszło ze mnie
I dołączyło do Czarnego Stada...

Jakże mi smutno!

[Paulina Karpiuk]

Troche za długi i słowo "wystrzeliło" jakoś tak mi nie pasuje...

[Kai_Fist]

fajny pomysł,
ale:
krócej, bez wielkropków, troszkę formę dopracować.

pisz dalej :)

Pozdrawiam,
Kai Fist

[Dorma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czuje to samo co ty Paulino :)

[Yavanne]

widać że umiesz twożyć w wierszu obraz, ale staraj się pisać krócej. Podoba mi się wers "Owieczka zbłąkana
Potyka się o wiatr... "