...dłonią wspieram znękaną głowę...

[ewan_mcteagle]

"Tu bez nadziei i trwogi spoczywam
Prawdziwie żywy. Żegnaj, życie zmarłe."


Mój bohater obnaża przede mną swoje emocje,
niczym młody a zarazem trochę przekwitły
Elliott Smith podróżuje igłą na pasie zieleni. Czytam mu,
by przez pewien czas, kiedy idzie lasem,
nie wkraczał w nasze myśli tak delikatnie,
niespostrzeżenie. Tej nocy nie potrafię już mówić
o niczym innym, jak o sobie samym

Tłumacząc mu, że mieliśmy swojego człowieka
na księżycu widać już tylko klowna, który tka
pajęcze gniazda. Poza tym nie interesuje się kobietami
i jest coraz mniej nasz. A zniechęcenie przenika nas
wilgocią marzeń czujemy atmosferę Neapolu 1940 i
San Franscisco 1970, co potwierdza tezę,
że na POCZĄTKU każdej myśli był mózg,
a POTEM diabli wzięli.

[KwadRaT]

Pod koniec troszkę przegadane - tak prozą trąci. To nieco męczy. Początek dobry. Ogólnie na +. Pozdrawiam.