Strąkowa Góra – znad Narwi strąkiem rozsypana.

[Messalin_Nagietka]

na brzegu pola, pałąkiem do miedzy,
pnące jak krzewy, co bez pni a z wiatrem,
bóstwo strąkowe takoż sobie siedzi,
jakoż i doszło, mając za hałastrę
ptaki i myszy i człowieka, który
zwykle na zieleń patrzy jakby z góry,

nie dość mu było pomiędzy swoimi,
nad głębią rzeki i wysokość nieba
wplatać łodygę po tanecznej linii
i miechem strąka nad grudą powiewać,
a nocą świerszczom kręcić pod księżycem
i z ranną rosą mieszać słońca wicie,

nie dojdzie prawdy choćby w szczerym polu
sadził ofiary kto iskrą zaczepny,
czemuż rzuciło krętactwo powoju
bóstwo strąkowe, pewnie coś i jest w tym,
bo skąd by lasów i łąk rozrzucenie,
gdyby im tylko gnicie było w cenie,

na brzegu pola, z dala od rodziny,
wije o Narwi i przyjaznym wietrze
i jak przeniosło się ze swej krainy,
takoż wywija o czymś ważnym jeszcze,
co sen spod liści wtrąca w myśli płoche,
czymże ja jestem, fasolą czy grochem,

a w ten czas w pole chmura jakaś rogiem,
jak pług zaryła, ciągnąc grudy falę,
w dół i po miedzy, deszczowym batogiem
cisnęła w bóstwo podmuchu fanfarę
i nim odpadła zasłonka zza słonka,
ani korzenia po bóstwie, ni strąka.

[Fanaberka]

Czytam Cię nie od dziś. To moje klimaty.
Potrzebowałam czasu, żeby się wciągnąć w rytm i melodię tych pieśni.
Chyba wiem, co tu robisz i uważam to za bardzo dobrą robotę :-).
Pozdrawiam.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Fanaberko - wielki ukłonik
pozdrówo MN