Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Popołudnie średniej klasy

ewan_mcteagle
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ewan_mcteagle

ewan_mcteagle

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ludzie przejdą po cierniach
byle tylko dostać się na ostatni
błyszczący pas trawy. Skąpany w słońcu.
Przyjdę tam naśmiecę a oni powiedzą:

„Dopiero co mamy lato. Dopiero co
mieliśmy wiosnę” i trzymają je jak dwie połówki
jednego miejsca. Gdzie byłem już kiedyś.
Nazwałem je domem. Oparty o ścianę
patrzyłem w oczy facetowi utopionemu
w kałuży. Zbyt długo odkładał swój urok
na stertę tłuszczu i musieli go zniszczyć.

Za dużo wiedział o pękniętych rurach
i psich kupach na trawnikach. Młodzi
przechodzą teraz niedaleko tego miejsca.
Muszą być okrutniejsi od swoich rodziców
w ich wieku więc czasem któreś splunie
soczyście. Przedświt wybuchnie rozbijając się
o chodnik. A potem cisza.

Lecz i ta chwila minie za chwilę zamarznie
jak przeciągająca się rozmowa
w niemych głoskach.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      pajęczyna

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Czarek Płatak   Niezwykle klimatyczny wiersz. Zaczyna się jak senna, mityczna baśń z pasterzem i pomroką, a kończy genialnym, surowym lądowaniem na ziemi. Ta „pajęczyna” to dla mnie sieć czasu, która łapie i wielką naturę, i ten mały, ludzki ślad na ławce pod barem. Piękne, beskidzkie i bardzo namacalne. :)
    • Berenika97
      Genealogia Stacha

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Genialny miks historii, literatury i... gastronomii! Twój wiersz to niesamowicie zgrabna, błyskotliwa i literacko-historyczna układanka. Połączenie losów Stanisława Wokulskiego z realną historią warszawskiej rodziny Strójwąsów wyszło niezwykle naturalnie, a finałowa gra słów to absolutny majstersztyk. Rozbawiła mnie puenta z paszportem i „Wo kluskami” . Podziwiam Cię za taką lekkość w żonglowaniu kontekstami! Świetne!  :)))     
    • Sekrett
      Papierosy

      Przez Sekrett · Opublikowano

      @JakubK Gdy rzuciłam palenie, najdziwniejsze okazały się dwa skutki. Pierwszy - zaczęłam mieć bardzo dużo czasu w ciągu dnia. Wygląda, że traciłam godziny na rytuale palenia i ciągłe przerwy "na dymka" obniżały moje skupienie i efektywność. Drugi - nie wiedziałam, co robić z emocjami. Dostałam podwyżkę w pracy i się cieszyłam. Ale tak jakby cały czas się cieszyłam. Minęło 15 minut, a ja dalej podekscytowana. Co robić w takiej sytuacji? Z papierosem wszystko wygląda inaczej. Po usłyszeniu jakiejkolwiek informacji wywołującej emocje, nieważne jakie, szłam na papierosa. A na papierosie przestawałam czuć te emocje. Pojawiało się "nikotynowe rozlanie". Zapomniałam, że emocje mogą trwać długo i być tak intensywne. W szczególności te pozytywne. 
    • Berenika97
      Boso w kolorze

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @wiedźma   Piękna metafora bolesnego, ale wyzwalającego przebudzenia. Przejście od czarno-białej iluzji do pełnych bólu, ale prawdziwych kolorów robi ogromne wrażenie. Puenta "Nie wracam. Idę dalej" to czysta determinacja. Świetny utwór! 
    • Berenika97
      Łzy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stukacz   Mroczny, bolesny i niesamowicie plastyczny wiersz/ tekst. Metafora ze "szczurem olśnionym śmiercią" i finał na cmentarzu serca robią duże wrażenie. Dekadencki klimat - łączysz w wzniosłe cierpienie z brutalnymi, wręcz turpistycznymi obrazami.  Bardzo ciekawy! :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...