z rozmyślań nad liściem, wpis 98

[Tomasz Pietrzak]

z cyklu: Wiersze tradycji Soto


Rozrzućcie moje popioły nad oceanem,
gdzie chusta granatu obmywa brzeg
i gdzie przęsła mostu łączą się z lądem -
pomyślałem o tym dziś rano, kiedy zerwał się wiatr.
Pożółkłe od języków słońca liście opadały na ziemię. To jest powrót,
jak mawiał mistrz Dogen. Urodzić się milionem włókien i cieni,
dojrzewać pijąc światło każdym segmentem komórki,
chłonąć całą energię: kosmosu, umysłu, słów, spojrzeń,
a potem dzięki niej na chwilę,
na jedną nutę pisku mew wznieś się i opaść -
po prostu powiedzieć Już
i rozsypać się jesienią ciała.

[Letnia sukienka]

wierszyk miodzio :)

pozdrawiam starzejącego się poetę.
Lucy

[Zofia Honey]

Ciekawie o przemijaniu, inaczej - przeczytałam z zainteresowaniem, nawet kilka razy i wrócę jeszcze.

Pozdrawiam
Zofia

[ash]

lubię twoje wiersze. czytam je nie tylko tutaj.
w tym utworze jest jakiś fascynujący spokój, bardzo dobrze się go czyta. może dlatego, że lubię liście i jesień lubię :)

pozdrawiam :)

[Tomasz Pietrzak]

Letnia, Zofia, ash - bardzo dziękuje wam za komentarze:)

[Everygrey]

" i rozsypać się jesienią ciała."
...ciekawy, choć na długo w pamięci nie zostanie...ostatni wers najbardziej przykuł moją uwagę...to chyba przez tą zbliżającą jesień...
pozdr.:)