Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jak zapach wiosny w powietrzu wolność i jak w maju widok drzew kwitnących pięknie. Kiedy wierzysz, że wszystko możesz i nad szarość się wzbijesz przeciętności życia, słońcem wtedy będziesz dla swej matki ziemi i błękitu nieba, który zewsząd ją otula dla nas. Wolność jak wiatr we włosach, powiewem jego świeżości, lotem ptaka i koni dzikich galopem. I kiedy mówisz o niej, wiedz, że światem jest całym, kolorytów krajobrazów pełnym. Jaka wspaniała poczuj, dawnych wypraw Kolumba przygodą, radość ci daje to jej akcent w życiu. Zrozum więc ludzi co chcą góry zdobyć, lasy przemierzyć lub przepłynąć morza, ci dopiero posiedli ją w pełni, jej synowie gorliwi, doznań nowych uczniowie i pasji. To oni ją wieczną pragną kochać miłością i sycić się nią co dzień jakby strawą była. Zatem co daje przyjmij i zakosztuj by jej smaku zaznać, bo wyborna na pewno, twej osoby godna, jak kobieta szlachetna i tak właśnie ci smakować będzie.

Opublikowano

Ten utwór to bardziej coś na zasadzie prozy poetyckiej, jaką można spotkać choćby w tomikach Haliny Poświatowskiej, ale zgodzę się z poprzedniczką, że jest cokolwiek patetyczny w wymowie, być może to zasługa przestawienia szyku w zdaniach. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nóż w wodzie wtedy błyszczał jak gwiazdy Drogi Mlecznej Gosia... .....pamiętasz DKF na placu Teatralnym? i noc była zaczarowna jak ołówek inżyniera Trurla i Klapaucjusza   dwa serduszka biły miarowo gdy nocny tramwaj przekroczył prędkość zmierzchu   jazz jak tornado się wdarł w kawiarniany gwar i było bajecznie !
    • @Benjamin Artur   Mocny wiersz, w którym metafora karcianej gry ("kładę na stole duszę swą")  - to ryzyko emocjonalnego zaangażowania.  A przyznanie się do blefu to  moment słabości. Powtórzenia "nie skryję się , nie ucieknę" budują poczucie nieuchronności, a koniec -  "stawiam wszystko na miłość" -  to odważna deklaracja mimo lęku. Bardzo intrygujący tekst! 
    • Dziś przebyliśmy krótką drogę na niej był skwar i trochę patrzenia  bez zrozumienia   gdy trafiłem do celi opowiedziałem własną historię trochę tak jakbym zakrywał słońce   praca urwała się na chwilę ze smyczy pobiegła na inną zmianę   może nasza droga była odkupieniem win wiem tyle, że musieliśmy się rozejść   jeśli światło zaprowadzi mnie na otwarty ocean popłynę ale to marzeniem będzie tylko na jakiś czas   bo przecież bardziej zależy mi na zrozumieniu a im tego więcej tym góry stają się wyższe bo jedno z nas zamiast gwiazd wybiera noc. 
    • @karenka   Piękny wiersz o walce, jaką każdego dnia toczymy z chaosem i powierzchownością współczesnego świata. Świetny jest ten kontrast między „tanimi wizjami z pierwszego tłoczenia” a głęboką tęsknotą serca, która na szczęście ostatecznie wygrywa. Ten wiersz działa jak literacki hamulec bezpieczeństwa - zmusza do refleksji, budzi ze snu i przypomina, gdzie tak naprawdę bije źródło prawdy. Ostatnia strofa przynosi ukojenie i nadzieję. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...