Wrota

[espen]

Te wrota wciąż otwarte
pod rozgwieżdżonym niepokojem nieba
ciążą mi grzechy, podpieram się nadzieją.
wody morza rozejdą się na boki

Stoję między świetlaną duszą
a materią banałem pachnącą
Słyszę głosy przyjaciół
Na wschodzie sześciu jeźdźców
Na północy dom rodzinny
płomieniami ogarnięty

[Julia Valentine]

pozwolę sobie zacytować - według mnie ten wiersz to: "materia banałem pachnąca"; niestety;

mam wrażenie, że czytam prozę i to nienajlepszą;
ten utwór moim zdaniem jest przegadalny, treść jest oklepana, matafory i środki poetyckie jeszcze bardziej;
wiem, to debiut, ale... cóż


pozdrawiam serdecznie i witam

[Niesapominayka27]

'rozgwieżdżony niepokój nieba' to mi pozostanie w pamięci po lekturze wiersza, całość jakoś do mnie nie przemawia. Pozdrawiam

[drewniane palce]

eh, dziś jak widze sami początkujący. niestety zabrakło mi dobrej woli na ciepłe powitania bo już wiem że debiut wcale nie musi być tragiczny. do poezji trzeba smaku, trzeba intelektu na tyle żeby pokazać świerzo, skromnie acz interesująco. bez pretensji. nie zarzuce przy tym całym poradnikiem 'jak być zdolnym', zły wieczór na takie kwiatki.

robie sie zgorzkniała


pozdrawiam

[blady paznokieć]

świetlana dusza to z pewnością nie jest, strasznie wyświechtane metafory, mnóstwo banału, nie dałoby się tak bardziej wysilić? podpieranie się nadzeieją w twoim przypadku, nie rozstępuje żadnych mórz.

[Gekon]

cos mi sie w nim podoba
lecz dlaczego jeźdżcow sześć?
wytlumaczysz?
pozdrawaim