(To, co w nawiasie)

[Mateusz Kulesza]

I.
Nie lubię słońca.
To mnie zabija. Tak jak nasza miłość. Jutro będę się starał.
Aby być szczęśliwym. Tylko. Aby być z Tobą.

II.
To Tu jest ciemność. Gdzie oczy sklejone kosmosem.
To Tu jest jasność. Gdzie otwarte oczy- nie chcą widzieć.

Pewnych słów.
Nie musimy rozumieć.
Wystarczy że będziemy

Płakać.


III.
To jakaś dziwna. Choroba. Twoja twarz była blada. Nie chciałaś jeść. Pić. Mówić.
Twoja twarz była pełna od łez.
Chciałaś.
Nie potrafiłaś. Mnie kochać.

IV.
(To tu jest koniec. Gdzie wszyscy mówią szeptem. To tu jest koniec. Gdzie nikt. Pragnie mówić)

Płacz

[Małgorzata Bryl]

Rozumiem, że przecinając zdanie kropką tak jak: "To jakaś dziwna. Choroba", chcesz osiągnąć efekt przeniesienia do następnego wersu, a więc:
To jakaś dziwna
Choroba
lub jak tam chcesz:
to jakaś dziwna
choroba
a tym samym podkreślić dane słowo najważniejsze w zdaniu, a więc tutaj nim jest choroba. Wiedz, że nie otrzymujesz takiego efektu. Jedyne co osiągasz to niepoprawność. Jeżeli ta niepoprawność jest celowa, nasuwa się pytanie: po co? Proza, to proza, a poezja, to poezja. Musisz się zdecydować na jedną z nich. Wybrałeś prozę, abstrachując od tego, że gratuluję wyboru, chcę zaznaczyć, iż masz tutaj niewyobrażalnie duże pole do budowania klimatu. Możesz korzystać z wszyskich środków stylistycznych, tworzyć nawet neologizmy. Wiem, że potrafisz stworzyć klimat, piszesz z duszy. A najważniejsze- czujesz to, co piszesz. Musisz jednak trzymać się podstawowych kanonów, by czytelnik czuł, bądź rozszyfrował to, co Ty czułeś, gdy pisałeś daną pracę.

[Don_Cornellos]

"To Tu jest ciemność. Gdzie oczy sklejone kosmosem.
To Tu jest jasność. Gdzie otwarte oczy- nie chcą widzieć." - w drugim wersie wyrzuciłbym "oczy", bo to, że o nie chodzi jest bardzo czytelne i bez tego słowa.

To Tu jest ciemność. Gdzie oczy sklejone kosmosem.
To Tu jest jasność. Gdzie otwarte - nie chcą widzieć

"Nie chciałaś jeść. Pić. Mówić." - najgorsze to być upartym jak osioł. Dlaczego uparłeś się by nie stawiać przecinków. Ten wers, przez zamianę przecinków na kropki wydaje mi się wręcz śmieszny.

"Twoja twarz była pełna od łez" - lepiej chyba: Twoja twarz była pełna łez
Chyba, że chciałeś powiedzieć coś innego, jeśli tak, moim zdaniem jest to nie czytelne.

Faktycznie, wiersz ma w sobie coś szczerego. I podpiszę się pod ostatnim członem zdania komentarza Małgosi, cyt "by czytelnik czuł, bądź rozszyfrował to, co Ty czułeś, gdy pisałeś daną pracę."
Natomiast nie koniecznie musisz trzymać się kanonów, możesz przecież je łamać itd itp, chodzi o to abyś był przekonywujący, a czytelnik tak był zachwycony aby kiedyś jeszcze raz zapragnął przeczytać twój utwór.
Może nie pisz z siebie, ale tak jakby ktoś obcy pisał, o tym co w Tobie. - dzięki tej metodzie wielu już uniknęło całkowitej niejasności swoich metafor. Pozdrawiam