Połamanym skrzydłem głaszczę

[Albert Charles]

Połamanym skrzydłem głaszczę
Rozpostarte twe ramiona
Obiecałaś, że na zawsze
Będziesz tylko, że aż moja

Wyżej wzlecieć już nie można
Tam, gdzie byłem jeszcze wczoraj
Chmury wypełniają nozdrza
I szaleje mózgu kora

Potem koniec, spadek w dół
Już nie wstanę nigdy więcej
Jak bez blatu pusty stół
Co o drwala prosi prędzej

Zardzewiałą piłę taszczę
Opadł pożegnalny liść
Połamanym sercem głaszczę
Rozesłaną twą nienawiść..

[KwadRaT]

Zatem. No tematyka dość popularna - aby nie nazwać jej 'banalną'. Rozśmieszył mnie wers:
"Jak bez blatu pusty stół
Co o drwala prosi prędzej" - 'zabawne' :\
Doliczyłem się czterech przecinków - albo się je stosuje, albo nie. Tak uważam. Wiersz napisałeś ośmiozgłoskowcem, z rymami przeplatanymi - to tak trochę niewspółcześnie... Ale ok, piszesz jak czujesz. Pzdr.

[Albert Charles]

smiesznie? czy ja wiem... jezeli tak to tak nie mialo byc... nie wszedzie jest osiem glosek, staralem sie, ale jakos nie wyszlo :/ rymy przeplatane bo je najbardziej lubie :) czy tematyka milosci(byle jakiej) moze byc banalna? z tym sie z toba nie zgodze.. bo milosc nie wazne jak pisana i ile pisana banalem nigdy nie bedzie.. ale dzieki za komentarz :)

[KwadRaT]

Ale Albert, ja nie piszę, że miłość jest banałem, tylko, że porównanie jej do lotu, skrzydeł, właśnie takie jest. Chodzi mi o Twój pomysł, który nie jest po prostu czymś nowatorskim - a poezja nie lubi się powtarzać, kopiować. Czekam na następne Twoje wiersze. Pozdrawiam.