Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

~*~

czy jutro
znów dziurawą
łodzią
płynąć będę
rwącą rzeką ?

czy znów patrzeć będę
jak szare są łzy
deszczu ?

ja chcę jedynie
przytulić się
do jednej
z pajęczych sieci
zwanej

szczęściem...

Opublikowano

po pierwsze: jeżeli wiersz nie ma TYTUŁU
należałoby go poszukać w warsztacie
po drugie: dziurawą łodzią, rwącą rzeką - za dużo tych przymiotników
po trzecie: szare łzy deszczu - patos
pointa już ciekawsza
ale ona wiersza nie uratuje
na warsztat z tym
pozdr

Opublikowano

ja proponuję tytuł: 'wtórność'
inwersje = patos ----> płynąć będę musiała. zastanawiam się, czy rozmawiasz z mamą w ten sposób. 'mamo, obiorę ziemniaki na obiad dzisiejszy, abyś Ty nie musiała swych rąk ubrudzić. wyręczę cię w tej pracy niewdzięczniej'. brzmi komicznie? tak samo wygląda w wierszu.

Opublikowano

Debiut i brakuje właściwych (wg mnie) komentarzy...

Ja myślę, że jeśli wiersz nie ma tytułu to nazwij go po prostu *** i dodaj w nawiasie krótki cytat z utworu. Mogłoby to wyglądać tak: *** (czy jutro). W pierwszej strofie faktycznie przymiotniki przeszkadzają. Ale kiedy skasujesz "rwącą" (co byłoby rozsądnym rozwiązaniem), to także nie brzmi dobrze. Więc może tak:

czy jutro
znów dziurawą
łodzią
płynąć będę
po rwącej rzece?

...Dalej - "szare łzy deszczu" - może i patos. Więc może tutaj skasować "łzy"? Byłoby mniej patetycznie.

"Ja chcę jedynie" - radziłbym skasować "ja" i "jedynie". I tyle. Bo zakończenie jest bardzo dobre.

Wiersz jak na debiut nie jest zły, ale musisz wyciągnąć wnioski. Czekam na kolejny wiersz.

pozdrawiam /Arek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...