daruj, że nie mam skrzydeł

[Zofia Magdalena]

Siedziałam na krześle
w kolejce
do Stwórcy
bo czułam że chce
mnie widzieć od wczoraj
i przypatrując się
w całkiem nagie ściany
czułam się
furiatką
o całkiem zdrowych zmysłach

Nagle ktoś zajął
miejsce po lewej
a ja
nie zerkałam
bo to tak niegrzecznie
kącikiem oka
jednak
dostrzec można
że chcieliśmy spytać
prawie o to samo

w końcu nadeszła moja pora
pojęłam istotę pomarańczy
i zapukałam do drzwi Stwórcy
stał przy sztaludze
a pokój cuchnął
terpentyną
za cztery łzy chciał
dać mi talent
wybacz o Panie
nie mam drobnych

[asia stano]

mi sie podoba .pozd.asia

[stanislawa zak]

szkoda że nie wiesz kto usiadł obok może byłoby intresująco! pozdra.

[Luthien_Alcarin]

za oczywiście, brakuje mi liryki: ale mogłoby być z tego swietne metafizyczne opowiadanie.... moze mogłabyś to kiedyś spróbować przenieść na prozę?

Pozdrawiam
Agata

[Martalena]

bardzo bardzo ciekawe!
surrealistyczne, faktycznie malo liryki, ale za to przewrotne!
mnie podoba :)
tylko jedna mala uwaga, w zasadzie prawie techniczna - zamiast przypatrywac w sciany - wpatrywac w sciany albo przypatrywac scianom (przypatrywac sie KOMUS a nie W COS).
pozdrawiam!