Rower na ryby

[ewan_mcteagle]

„Rower na ryby”

Między nami cisza
jak przy spotkaniu dwóch nieznajomych
ryb w rzece. Nie mamy, nie potrzebujemy parasoli
a deszcz pada do uszu odbierając telefony.

„To nasz cień – słyszymy w słuchawce - tam nad rzeką.”

Słońce zachodzi niczym bomba wodorowa
na wstecznym. Drzewa wiosną zrzucają liście,
ona w zwiewnej bluzce, bez stanika cztery lata temu
przechodzi obok z nadzieją, że do siedemnastki
zazna trochę szczęścia. W przystępnej formie.

Z dwojga ludzi w objęciu zawsze wolałem
jej ciało podczas, gdy moje w swej postaci
przylegało luźno. Jak tył głowy maszerowało
pod prąd. Niczym najsamotniejsza ryba świata.

Dwa razy usiadła myśląc, że
być może ktoś uwierzyłby w to niebo,
gdyby było fragmentem obrazu.

[wftch]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wg mnie ciekawie brzmi... ale reszty nie bardzo rozumiem

[Skandynawska]

podoba mi sie, wiersz bardzo przykul moja uwage, jest niedoslowny, i to zdecydowanie ma duzo uroku
powiewa jakas delikatnoscia
..
pozdrawiam
A.

[Luthien_Alcarin]

bardzo dobry, nowatorski ciekawe metafory... wg mnie szwankuje wersyfikacja-osobiscie wole bardziej poszatkowane formy, ale ogólnie duży +

Pozdrawiam
Agata

[Samo zło]

takie se

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hmmm...


Wersyfikacja faktycznie dziwna. Ale całość mi się podoba. Nie jest dumne i rozdmuchane jak wiele wierszy na forum, ale takie, jakby chciało skromnie pokazać samą treścią ile jest warte.

pozdrawiam /Arek