Strach na polu

[Benjamin Artur]

Strach wiódł przez las.

Mimo to wszedłem doń.

Smutny był, bo sam.

Podałem mu dłoń.

 

Lęk objął mnie wpół.

Nie mogłem oddychać.

Zabrakło mi tchu.

 

W szczerym polu

duch opuścił mnie.

Szedłem koło bzu.

Za mną został

tylko śpiew.

 

— W polach śpiewał wiatr.

Jestem jak twój duch.

Jestem jak twój duch.

 

Mogę z drogi cię zwieść.

Do domu nie wrócisz.

Ze mną zaprzyjaźnij się.

 

Szedłem dalej prosto,

a przede mną widnokrąg.

Tam, gdzie pagór

z niebem styka się.

 

— Dalej przejść nie możesz.

Noc już bliska.

 

Rankiem drogę ci otworzę.

Wejdziesz w ścieżki dwie.

Jedna z nich właściwa.

W dobrą musisz wejść.

 

Szedłem tak ze strachem,

pewnie ze dwie wiorsty hen,

drogą pełną pereł bzu.

 

A za mną skradała się cicho.

 

Jak cień — śmierć.

 

— W polach śpiewał wiatr.

Jestem jak twój strach.

Jestem jak twój strach.

Edytowane 3 godziny temu przez Benjamin Artur (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Bardzo klimatyczny utwór, w którym czuć nutę balladowej grozy. Świetny zabieg z personifikacją Strachu i Wiatru - nadaje to wędrówce wymiar egzystencjalny, niemal rytualny. Motywy bzu, szczerego pola i „wiorst” budują gęsty, baśniowo-ludowy nastrój. Końcówka ze skradającą się śmiercią zostawia  poczucie niepokoju. Bardzo podoba mi się - zwłaszcza atmosfera wiersza. 

[violetta]

@Benjamin Artur świetne:) taki gotycki:)