6. Prośba Luizy

[Berenika97]

Minuta opóźnienia –
Luiza wylicza precyzyjnie.
Na półpiętrze
znów mijają się przypadkiem.

Dziś "dzień dobry" trwa o sekundę dłużej.
Wystarcza, by zauważyć,
że jego oczy mają ten sam odcień rezygnacji,
którą ona każdego ranka zmywa z własnej twarzy.

Jej "dzień dobry" wisi jeszcze w powietrzu.
Cisza - oboje sprawdzają,
kto pierwszy odwróci wzrok.

Dziewczyna spuszcza oczy,

patrzy na wytarte lastryko schodów,
słowa wymykają się, zanim zdąży je cofnąć.

- Jutro mnie nie będzie -
kot nie znosi samotności,
wziąłbyś go?

Płytki wdech.

Mateusz się uśmiecha, kiwa głową.
Cisza na klatce schodowej brzmi dziś inaczej.

Luiza powierza mu Leona.

 

[Charismafilos]

@Berenika97 super! uwielbiam takie klimaty!!! Sam mam ich sporo w swoim życiu ;)

[andrew]

@Berenika97

...

to co wczoraj 

przed chwilą ... 

było niemożliwe 

 

nie tylko 

w duszy 

się uśmiechnęło

 

nawet przemówiło 

 

okazało się ...

...

Pozdrawiam serdecznie

miłego dnia 

 

[Posem]

@Berenika97 W jednym z kryminałów, które czytałem, był właśnie kot leon. Tylko tytułu sobie już nie przypomnę. Takie miłe "dzień dobry" potrafi wywołać uśmiech na twarzy. Nieraz zapominamy o tym. Choć tu "dzień dobry" trwa dłużej, jakby było oskarżeniem. No i ta zła atmosfera - Twój charakterystyczny styl. Czyta się dobrze.