Gdzie rdzewieją miecze: 114. Błąd w równaniu

[Łukasz Jurczyk]

114. Błąd w równaniu

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Myślałem, że wszystko
da się obliczyć.
A potem — ona.

 

2.

 

Jak błąd w równaniu,
który okazuje się
prawdą.

 

3.

 

Powiedziałem: „Zostań”.
Jak się mówi do losu,
który nie słucha.

 

4.

 

Zgoda —
bo co jeszcze zostało,
oprócz niej i piasku?

 

5.

 

Na tym pustkowiu
każda decyzja
to forma życia.

 

6.

 

Nie chciałem kotwicy.
Ale dobrze
mieć jedną pod ręką.

 

7.

 

Pyta o jutro.
Mówię: „Tu nie rośnie
żadne jutro”.

 

8.

 

Nie mam planu.
Ale może właśnie
tak się zaczyna sens.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Piękny fragment - intymny i psychologicznie głęboki.

Perspektywa operatora katapulty   uwikłanego w machinę wojny jest niezwykle ciekawa. Jego zajęcie wymaga precyzji, obliczeń a tu pojawia się kobieta - jako anomalia, „błąd w równaniu”. Fascynujące jest to, że ów błąd nie niszczy jego świata, lecz „okazuje się prawdą”. To piękne podsumowanie ludzkiego doświadczenia - inżynier wojny odkrywa, że najważniejszego elementu życia nie da się wyliczyć.

W świecie, gdzie zniszczenie i śmierć są codziennością, nawiązanie relacji staje się biologicznym odruchem przetrwania - egzystencjalnym wyborem.

Narrator wprawdzie przyznaje - „Nie chciałem kotwicy” - jednak zgoda na jej posiadanie to cichy bunt przeciwko bezkresnej włóczędze. 

 

Końcówka wiersza jest niezwykle piękna, bolesna i filozoficzna - „Tu nie rośnie żadne jutro”. W ciągłym zagrożeniu śmiercią nie planuje się przyszłości. Ale brak planu nie musi oznaczać końca. Sens nadaje tu i teraz dzielone z drugim człowiekiem.

 

Piękny tekst!