spojrzenia

[ma pet]

Chodziliśmy wokół tego drzewa
jak byśmy właśnie spadli z nieba.
Szukając czegoś co nie widoczne,
W mgle w której wszędzie jest daleko.

Zawsze znikałaś
Szybciej niż cię doganiałem
Ty również znikałeś,
Szybciej niż cię mogłam dojrzeć.

Unosiliśmy się i opadaliśmy,
Zawsze tak okrutnie dokładnie,
co do sekundy się mijając.
Ze łzami na ziemie co raz lądując

Aż w końcu się dotknęliśmy.
W tej jednej chwili.
I rozwiał nas wiatr, jak liście.
Poczułem wtedy jak byłaś blisko,
i jak daleko jesteś teraz, wirując razem,
Wokół tego drzewa,
W głuchym tańcu,
W spojrzeniach.

[Martinusiaaa]

hmmm......nie jest to dobra forma i w ogóle należałoby popracowac nad tym wierszydełkiem ale urzekł mnie sam pomysł z tymi liśćmi wirującymi....wokół drzewa,rozwiewanymi przez wiatr...to bardzo dobre porównanie z ludzką bliskością uczuciem.....:) pozdrawiam!

[Gość]

ja jestem na tak . male zmianki i juz gotowe .