Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Razem  

 

Podaj mi dłoń, dalszą drogę przejdźmy razem,
niech każdy wspólny krok pewniejszym się stanie.
To, co nieznane, niech będzie drogowskazem,
a cicha nadzieja: jak pierwsze świtanie.

 

Spójrz na to drzewo, co do nieba zmierza:
zanim koroną obłoków dotknie w górze,
cierpliwie ziemi swe korzenie powierza,
by stać mocno, kiedy wokół szaleją burze.

 

Wielkie marzenia nie rosną w pośpiechu,
buduje je spokój, co w sercach dojrzewa.
W prostym geście i w serdecznym uśmiechu
trwały fundament swą siłę zasiewa.

 

Zróbmy ten pierwszy krok: odważny, choć mały,
zbudujmy grunt mocny, co przetrwa przez lata.
By sięgnąć nieba, jak ten dąb dojrzały,
idąc ramię w ramię przez wszystkie dni świata.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×
×
  • Dodaj nową pozycję...