Nieswój

[Benjamin Artur]

Odczuwam ból.

Nieswój,

na dodatek.

 

Im bardziej

odczuwam go w sobie,

tym bardziej płaczę.

 

Bo wiem,

że w Tobie

go nie zobaczę.

 

[Charismafilos]

@Benjamin Artur my ludzie ponoć mamy skłonność do wyolbrzymiania tego co i jak odczuwamy... ale to też ma swoje zalety :) Nadanie bólowi sensu nieco pomaga.

[Benjamin Artur]

@Charismafilos Dziękuję za tę refleksję. Niekoniecznie odczytuję ten ból jako wyolbrzymiony. Bardziej jako empatię, przejęcie cudzego cierpienia albo doświadczenie, którego nie da się zwrócić drugiej osobie. Chociaż myślę, że właśnie próba nadania bólowi sensu sprawia, że łatwiej go unieść. Cieszę się, że wiersz wywołał u Ciebie taką refleksję. Pozdrawiam serdecznie. :)

[Charismafilos]

@Benjamin Artur bynajmniej nie chciałem lekceważyć Twojego odczuwania. Chodziło mi o to, że z wnętrza nie da się ocenić jaki jest odczyt na skali bólu, bo nie da się jej skalibrować z żadnym innym człowiekiem, musiałby przeżyć w nas to co nas spotkało. Stąd teza, że istnieje tendencja do przerysowywania odczuć... mówię to również, albo zwłaszcza do i o sobie. :)

[Benjamin Artur]

@Charismafilos Dziękuję za doprecyzowanie. Rozumiem, co miałeś na myśli. Rzeczywiście, nie da się porównać własnego bólu z bólem drugiego człowieka ani znaleźć wspólnej skali. Każdy przeżywa go przez pryzmat własnych doświadczeń. Mój wiersz bardziej dotykał próby odczucia czyjegoś cierpienia i świadomości, że nigdy nie zobaczę go dokładnie tak, jak widzi go druga osoba. Dlatego bardzo podoba mi się, że wywołał u nas taką rozmowę. Pozdrawiam serdecznie. :))

[Charismafilos]

@Benjamin Artur wniosek stąd taki: bezcelowa jest wszelka licytacja na... ból, tudzież każde inne uczucie :) Również doceniam ciekawą rozmowę. :)