Sztorm

[wiedźma]

Wiatr uczył mnie

że burza zaczyna się w ciele.

Krzyk nie zawsze ma dźwięk.

Czasem to westchnienie.

 

Nazywał się winą.

Wstydem.

Był nocą

gdy fale wchodziły

mi pod skórę.

 

Latami płynęłam

z zamkniętymi oczami.

Wieczność.

Szum.

Skały w środku

prosiły o dotyk.

 

Aż przestałam płynąć.

Położyłam się na dnie.

I usłyszałam.

Ciszę.

Tak głośną,

że pierwszy raz

poczułam siebie.

 

W tej ciszy-

dłoń.

Nie pyta.

Nie żąda.

Tylko prowadzi.

 

I szepcze:

już bezpiecznie.

Już po sztormie.

Możesz oddychać.

 

Wiem.

Sztorm nie wróci.

Bo to ja teraz

poruszam wodą.

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@wiedźma to jest ten moment! Przemiana bohatera!

Kolejny naprawdę dobry wiersz z Morskiej pustelni :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - 

W tej ciszy-

dłoń.

Nie pyta.

Nie żąda.

Tylko prowadzi. - bardzo mi się podoba ten moment wiersza - 

                                                                                                                Pzdr.niedzielnie.

[LessLove]

@wiedźma Poetycko bardzo wartościowy wiersz. Życiowa cena bywa wysoka, ale bywa konieczna i ostatecznie warta zapłaty.

[Charismafilos]

@wiedźma i jeszcze mi się skojarzyło... gdzie jest na morzu najbezpieczniej w czasie sztormu?... :)