Łączniczka

[Berenika97]

Plecy znowu cię bolą,
przepraszam, Zosiu.
Musiałam schować tam
cienki rulonik bibuły.
Dźwigasz teraz tyle sekretów,
że aż strach.

Nie trzęś się tak mocno.

To tylko wybuch -

szyby już nie dzwonią.

Znowu pył spadł nam na włosy.

Schowam cię głębiej,

poczujesz moje serce.

Idziemy pod murem,

tu cień jest najgęstszy.

Pamiętasz nasze poranki?

Mama parzyła cykorię

w tym samym rondlu,

w którym teraz gotujemy wodę z rynny.

Gdzie ona teraz jest, Zosiu?

Tata powiedział,
że musimy być dzielne.
Więc bądź.

Tylko zamknij niebieskie oczy,

kiedy będziemy przemykać przez gruzy.

Nie patrz tam,

gdzie chodnik zrobił się czerwony.

Czemu masz takie zimne rączki?

Już niedaleko.

Jeszcze tylko jedna piwnica.

Wiesz, że nie wolno płakać.

Ja przecież nie płaczę -

mam kurz w oczach.

Zaraz wyjmę z twoich pleców
wszystkie tajemnice.
Zszyję cię drobnym ściegiem,
jak dawniej robiła mama.
I znowu będziesz
tylko lalką.

 

 

W hołdzie najmłodszym uczestnikom Powstania Warszawskiego – dzieciom, które niosły więcej, niż powinny unieść.

[tetu]

Przeszywający  wiersz! Wywołał sporo emocji — wzruszył. Dziękuję. 

[andrew]

@Berenika97

...

przyjaźń

z lalką 

siłę dawała

 

wierność

gwarantowała

...

Pozdrawiam

serdecznie miłego dnia