"Kiedy znów wieją Wzgórza"

[Maksymilian Bron]

Czułem Cię

przy pierwszym oddechu,

dziewiczych łzach,

kiedy zamykały Ci one spojrzenie.

Widziałem Twe serce

w wersach i szkicach

stworzonych przez tęsknotę tych,

których już nie ma na scenie

 

Pokochałem Twą twarz

kiedy biegłem i szukałem innych

po windach, klatkach

i na balkonach.

Widziałem Cię

przy każdej złej decyzji,

kiedy ktoś inny

muskał moje ramiona.

 

I kiedy koszmary stawały się snami,

a potem pierwszym oddechem,

gdy budziłem się Tam,

gdzie nie było Ciebie,

powiedziałaś,

że cały czas

byłaś Tu

i czekałaś na mnie.

 

I choć droczysz się ze mną,

że to Ty mnie odnalazłaś,

to bronię się,

że to dzięki mojej Miłości

i nim sufity świata

zaczęły siniaczyć nasze ciemiona,

to nasze dusze dawno już znały receptę

dla naszej ciemności

 

I Piękne jest,

że nie jestem już ja

i nie jesteśmy my,

Oddycham cudem,

kiedy żyję dla Ciebie

w swoim JaMy

 

A obok przechodzą złodzieje,

uśmiechają się obcy ludzie

i wiem już dlaczego Justynian

pozostał w Nowym Rzymie,

dlaczego Orfeusz w końcu

porzucił na zawsze swą lirę,

dlaczego Kejti pisała,

że bez Hitklifa nie żyje

 

I kiedy zakluczyłem się w Twym sercu

nie wyjdę z niego nim skonam

Nawet gdybyś ponownie

wybrała Edgara Lintona

 

Bo tylko przy Tobie

chcę czuć bezdech senny

do wiecznego..