Anioł Ilona

[Benjamin Artur]

Anioł przycupnął na drewnianej chacie.

W powietrzu skrzy się niebo,

ciężkie, jakby ołowiane.

 

Nie śmiałem zapytać,

co z lotu go wytrąciło.

Dzień przecież spokojny,

wiatru silnego nie było.

 

Spogląda na mnie

kobiecym, zawadiackim wzrokiem.

Kiedy podszedłem bliżej,

zobaczyłem,

że to anioł o bladych licach.

 

Spogląda w mą stronę

i anielski pył rozdmuchuje.

Pomyślała pewnie,

że ja latać próbuję,

że ja jestem Ikar.

 

Nogi opuściła

i poczęła się wytwornie kiwać,

prychać i cmokać,

i do mnie wzdychać,

jakby nie była goła

i to nie ona.

 

Poszedłbym pewnie

i uciekł do chałupy.

Lecz zamiast tego

obok usiadłem.

Spojrzałem na nią,

a ona na mnie.

 

— Jestem Ilona.

Ja jej,

że ja to nie Ikar.

 

Na progu chałupy

pojawiła się żona,

i anielica

uciekła spłoszona.

 

Ech, na progu chałupy

pojawiła się żona

i anielica...

uciekła spłoszona.

[LessLove]

@Benjamin Artur Wróci. Anielica nie odpuści

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ma anielską cierpliwość.

[karenka]

świetna puenta! ...wystarczyło, że żona pojawiła się w drzwiach, a nawet anioły przypomniały sobie, że mają skrzydła!...pozdrawiam z uśmiechem*)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Czasem anioły nie przychodzą z nieba, tylko z ludzkiej wyobraźni – i uciekają, gdy pojawia się rzeczywistość. Piękny wiersz o chwili, w której marzenie spotyka się z codziennością.

[Benjamin Artur]

@LessLove Może masz rację. Anioły podobno wiedzą, kiedy wrócić... i mają na to całą wieczność. Serdecznie pozdrawiam:)

@karenka Cieszę się, że puenta wywołała uśmiech. Serdecznie pozdrawiam i dziękuję za odwiedziny pod wierszem:)

@Berenika97 Dziękuję. Lubię, gdy wiersz zostawia miejsce na takie odczytania. Cieszę się, że odnalazłeś w nim właśnie to spotkanie wyobraźni z codziennością. Pozdrawiam gorąco:)