Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dziś
pole manewru
zdaje się mieć głębsze znaczenie
choć to bajka
bo przecież chodzi o kłamstwo

 

niewiele cię czytam
ostatnio częściej widzę zmierzch
bez sukcesów
i przygód

 

przejażdżka to spacer
po gwiazdach
których nie ma

 

ale zamiast nich są sny
bardzo podobne do słońca
które wysysa z człowieka wodę
i zostawia. 

Opublikowano

@Posem

 

Ten wiersz zachwyca oszczędnością i precyzją.   Podoba mi się napięcie między pozorem a prawdą ("bajka" kontra "kłamstwo"), a obraz "przejażdżki po gwiazdach, których nie ma" to piękna, melancholijna metafora tęsknoty za czymś nierealnym.

Ale najmocniejsze jest zakończenie - sny porównane do słońca, które "wysysa z człowieka wodę i zostawia". To odwrócenie oczekiwanej metafory (słońce czyli ciepło i życie, a tu - wyczerpanie) pokazuje naprawdę dużą wrażliwość językową. Świetny! 

 

(strona główna i tytuły wierszy)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano (edytowane)

@Gosława Dzięki za ślad. Ja natomiast żałuję, że nie znam się na pisaniu. Niby czasem coś mi wyjdzie, ale zazwyczaj to właśnie takie byle jakie. W każdym razie dzięki.

@Berenika97 Dzięki Berenika. Wiesz... Ty mi podnosisz wartość mojego wiersza. Wiem, wiem, z tą główną stroną, pomyślę. Ale wiesz jakie to jest. Ten wiersz pisałem może z piętnaście minut. To aż nie wypada. Twoje tak, jak najbardziej. Moje powinny być tutaj, w tym kącie zakurzone i troszeczkę zepchnięte na bok. I proszę, nie pisz mi, że powinno być inaczej. Pozdrawiam. 

Edytowane przez Posem (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Posem

 

Dla mnie - piszesz fajne wiersze!  Uszanuję Twoją prośbę, ale czytam to, co napisałeś - i wiesz, że to może być świetny materiał na wiersz o tym, jak autor traktuje swoje wiersze. A że szybko napisałeś - tak przecież bywa, jak ma się pomysł i wenę. Takie są najlepsze! :))) Pozdrawiam serdecznie! :) 

Opublikowano

@Berenika97 Ja wiem, że ludzie lubią, gdy w wierszu jest coś z autora. Trochę z jego życia. I Ci powiem, że mi się czasem wymsknie, a czasem w sumie nie. Ale jak mam być do końca szczery, tak Ci napiszę, że jestem bardziej czarną owcą na tym portalu, niż prawdziwym poetą. No ale... niby ludzie lubią mnie czytać, więc pisze. Rozgadałem się ;) Dzięki. Również pozdrawiam Cię serdecznie. 

Opublikowano

@Posem

 

Czarna owca w stadzie białych bywa czasem jedyną, która w ogóle patrzy w inną stronę niż wszyscy. I często to właśnie z tego "niepasowania" bierze się coś, czego nie da się podrobić - jakiś swój ton, swoja perspektywa, której nie znajdziesz u dziesięciu "prawdziwych poetów" piszących wedle jednego wzoru.

Może więc nie chodzi o to, żeby wybierać między byciem poetą a byciem czarną owcą – bo to nie musi się wykluczać. Czasem to właśnie ta odrobina buntu i dystansu do własnej twórczości daje wierszom autentyczność, której szuka czytelnik.  Serdeczności!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew   Ostatnie wersy robią świetne wrażenie - po całej tej melancholii nagle pojawia się coś bardzo ludzkiego i prawdziwego. Miłość, która nie potrzebuje wielkich gestów, tylko odnajduje się w codzienności.  Pozdrawiam. :) 
    • @karenka   Piękna refleksja o tym, że szczęście nie leży w przeszłości ani przyszłości, tylko w umiejętności zatrzymania się w teraźniejszości. Ten obraz kaloszy i przeciwdeszczowego płaszcza jako gestu akceptacji dnia jest świetny! Pozdrawiam. :))   
    • @hollow man   Wspaniały i bardzo bolesny portret pokolenia, które dźwigało na swoich barkach ciężar wojny, biedy i osobistych tragedii, zachowując przy tym godność i prostą wiarę. Detale takie jak obieranie małych ziemniaków czy brak leków działają niesamowicie mocno. Trudno przejść obok tego tekstu obojętnie. Pozdrawiam. 
    • @Nel   Masz dar do opisywania nostalgii. Ten wiersz jest jak stare zdjęcie - piękny i bolesny jednocześnie.
    • @Łukasz Jurczyk   Zajrzałam do sieci, i niewiele znalazłam informacji o Dahach. Wcześniej nie znałam tego ludu - ta nazwa nic mi nie mówiła. :) Czytając Twój poemat niesamowicie pogłębiłam swoją wiedzę o czasach Aleksandra i okresie hellenistycznym.    A wracając do tej części - narratorem jest operator katapulty - „wyznacza tor kamienia”. Patrzy na cel z dystansu, co ułatwia zabijanie. Wiersz genialnie ukazuje absurd wojny. Dla Greków i Macedończyków ten kawałek stepu to „pole bitwy”. Dla nomadów (Dahów) to po prostu kolejne miejsce na rozbicie obozu. Ich spokojne czynności potęgują napięcie i tragizm sytuacji. Zestawienie zimnej trajektorii lotu morderczego głazu z przebiegającym przez nią „dzieckiem z kozą” to najbardziej wstrząsający, niemal kinowy obraz w tym utworze.   Młoda Dahijka wraca z upolowanym zającem - jej tryumf jest „tak drobny, że aż prawdziwy”. Wielkie podboje Aleksandra są z tej perspektywy abstrakcyjne i niosą jedynie śmierć. Sukces kobiety polega na zdobyciu pożywienia - podtrzymaniu życia. To jest realne i ma autentyczny sens.   Miraż w wierszu najpierw jest zjawiskiem optycznym, potem głęboką metaforą egzystencjalną: „Może to my jesteśmy mirażem, a oni — rzeczywistością.” Narrator uświadamia sobie, że armia Aleksandra jest anomalią. Imperia powstają i upadają, natomiast koczownicy, żyjący w rytmie natury, trwają tam od zawsze i będą trwać. To oni są prawdziwą, niezmienną rzeczywistością stepu.   Operator katapulty decyduje się nie strzelać. Jednak ostatnie słowa - „Choćby przez chwilę” - nadają bardzo pesymistyczny ton. Jego akt łaski niczego nie zmienia - walec wojny i tak po nich przejedzie. Zwykły człowiek nie jest w stanie zatrzymać historii.   Ale każda machina wojenna -starożytna czy cyfrowa - wymaga od człowieka aktu wyobraźni moralnej, żeby zobaczyć w celu człowieka.    Znakomity, uniwersalny tekst!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...