Gdzie rdzewieją miecze: 110. Miraż

[Łukasz Jurczyk]

110. Miraż

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Dahowie* rozbijają obóz.
Nie wiedzą,
że to pole bitwy.

 

2.

 

Może to złudzenie —
piasek potrafi tworzyć
cuda i kłamstwa.

 

3.

 

Mężczyzna naprawia łuk.
Tyle mają przeciw nam.
I może wystarczy.

 

4.

 

Wyznaczam tor kamienia.
Przecina go
dziecko z kozą.

 

5.

 

Młoda Dahijka
wraca z zającem,
jakby z wojny.

 

6.

 

Jej tryumf —
tak drobny, że aż
prawdziwy.

 

7.

 

Może to my
jesteśmy mirażem,
a oni — rzeczywistością.

 

8.

 

Odchodzę od machiny.

Niech żyją.
Choćby przez chwilę.

 

*Dahowie - lud koczowniczy ze stepów nadkaspijskich.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To niezwykle przejmujący i bardzo głęboki tekst -  emocjonalny i filozoficzny.

Wrócę do niego jutro, bo muszę się więcej dowiedzieć o tym ludzie. :) 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Zajrzałam do sieci, i niewiele znalazłam informacji o Dahach. Wcześniej nie znałam tego ludu - ta nazwa nic mi nie mówiła. :) Czytając Twój poemat niesamowicie pogłębiłam swoją wiedzę o czasach Aleksandra i okresie hellenistycznym. 

 

A wracając do tej części - narratorem jest operator katapulty - „wyznacza tor kamienia”. Patrzy na cel z dystansu, co ułatwia zabijanie.

Wiersz genialnie ukazuje absurd wojny. Dla Greków i Macedończyków ten kawałek stepu to „pole bitwy”. Dla nomadów (Dahów) to po prostu kolejne miejsce na rozbicie obozu. Ich spokojne czynności potęgują napięcie i tragizm sytuacji. Zestawienie zimnej trajektorii lotu morderczego głazu z przebiegającym przez nią „dzieckiem z kozą” to najbardziej wstrząsający, niemal kinowy obraz w tym utworze.

 

Młoda Dahijka wraca z upolowanym zającem - jej tryumf jest „tak drobny, że aż prawdziwy”. Wielkie podboje Aleksandra są z tej perspektywy abstrakcyjne i niosą jedynie śmierć. Sukces kobiety polega na zdobyciu pożywienia - podtrzymaniu życia. To jest realne i ma autentyczny sens.

 

Miraż w wierszu najpierw jest zjawiskiem optycznym, potem głęboką metaforą egzystencjalną: „Może to my jesteśmy mirażem, a oni — rzeczywistością.”

Narrator uświadamia sobie, że armia Aleksandra jest anomalią. Imperia powstają i upadają, natomiast koczownicy, żyjący w rytmie natury, trwają tam od zawsze i będą trwać. To oni są prawdziwą, niezmienną rzeczywistością stepu.

 

Operator katapulty decyduje się nie strzelać. Jednak ostatnie słowa - „Choćby przez chwilę” - nadają bardzo pesymistyczny ton. Jego akt łaski niczego nie zmienia - walec wojny i tak po nich przejedzie. Zwykły człowiek nie jest w stanie zatrzymać historii.

 

Ale każda machina wojenna -starożytna czy cyfrowa - wymaga od człowieka aktu wyobraźni moralnej, żeby zobaczyć w celu człowieka. 

 

Znakomity, uniwersalny tekst!