Pośrodku ciszy w sercu oceanu

[Adam Zębala]

Płynę na desce środkiem oceanu 

dookoła jest cisza nawet wiatru 

nie słychać bo ocean milczy. 

 

Gdzieś z głębin głos się wyłania 

delikatny i słodki to delfiny

naśladują kobiety śpiew. 

 

Pod niebem pilot szybowcem leci

prawie w ogóle go nie słychać 

skrada się niczym złodziej.

 

Wyostrzony słuch nie pozwala zasnąć 

tonę i wypływam jeszcze jest daleko

jeszcze końca nie widać.

 

Mężczyźni w piłkę grają

poprzeczkę postawili wysoko

jednak żadnej bramki nie ma.

 

Zaśpiewaj po mnie żałobną pieśń 

Twoja postać z wody się wyłania 

niczym nimfa jesteś przezroczysta.

 

Jeszcze jeden korytarz i zaraz dojdę 

potem trochę odpocznę 

albo porozmawiam z piłkarzami.

 

Pośrodku ciszy pośrodku oceanu 

dziewczyna z mokrymi włosami 

tańczy na tafli wody. 

 

Zatańczymy razem polecimy razem 

korytarzem długim przy jego końcu 

pali się światło zobaczmy dla kogo. 

[Berenika97]

@Adam Zębala

 

Ten wiersz ma bardzo mocny oniryczną atmosferę   zawieszenia między jawą a snem, między życiem a czymś więcej.

Motyw korytarza i światła na jego końcu jest szczególnie sugestywny - to archetypiczny obraz granicznego doświadczenia, a w połączeniu z "zaśpiewaj po mnie żałobną pieśń" i przezroczystą, nimfopodobną postacią wyłaniającą się z wody, tworzy się bardzo niepokojącą całość. 

 

 

[Adam Zębala]

Wspaniały komentarz wspaniałego poety dziękuję i pozdrawiam serdecznie